The aim of this study was to explore children's perceptions, experiences and conceptualizations of violence as they encounter in their daily life. Our sample composed of 27 children aged 10 to 12 years who were living in Tarlabaşı, one of the disadvantaged areas in the center of İstanbul, Turkey. Children attended workshops exploring their daily experiences with different forms of violence. Their verbal expressions in these meetings and the story writings were examined through qualitative analyses. In addition, quantitative analysis was conducted for 9-item Children's Experience Survey that was given to both children and mothers. Children reported feeling bad more frequently in school, feeling frightened more frequently in neighborhood, and feeling peaceful more frequently at home. Mothers were found to underestimate the frequency of children's negative experiences in three environments. Qualitative analysis of sessions revealed that children predominantly discussed more instances of physical violence. Peer relations and school environment were the most frequently mentioned domains of violence that particularly involved physical and relational violence. Neighborhood was described as a frightening atmosphere with examples of political violence and environmental issues. Children's negative and positive experiences were also analyzed. Stories revealed that self-blame, justification/normalization of violence and lack of appropriate adult role models were the risk factors for continuing cycle of violence. In addition, stories reflected that raising awareness and empathy capacity of both victims and perpetrators are the key factors of violence resolution. Implications and limitations were discussed.

Bu çalışmanın amacı çocukların günlük hayatlarındaki şiddet algılarını, yaşantılarını ve kavramsallaştırmalarını incelemektir. Çalışmanın örneklemi İstanbul'un merkezinde bulunan ve dezavantajlı bir bölge olan Tarlabaşı'nda yaşayan 10-12 yaş arası çocukları kapsamaktadır. Bu çalışmada çocuklar farklı türlerdeki şiddete dair yaşantılarını ifade ettikleri oturumlara katılmışlardır. Oturumlardaki sözel ifadeleri ve kendi yazdıkları hikayeler niteliksel metodolojiyle analiz edilmiştir. Ayrıca, çocuklara ve annelere verilen 9 maddelik Çocukların Yaşantı Anketi niceliksel analiz edilmiştir. Sonuçlara göre, çocuklar okul ortamında daha sık kendilerini kötü hissetmiş, mahalle ortamında daha sık korku duymuş ve ev ortamında daha sık huzurlu hissetmektedirler. Anneler, çocukların farklı ortamlardaki olumsuz duygu yaşama sıklığını çocuklara göre daha az olarak ifade etmişlerdir. Niteliksel analizler, çocukların baskın olarak fiziksel şiddet ögelerini tartıştıklarını göstermiştir. Okul ortamı ve akran ilişkileri ise özellikle fiziksel ve mental şiddeti barındıran, en sık bahsedilen şiddet alanı olmuştur. Mahalle ortamı ise içinde politik şiddeti ve çevresel problemleri barındıran korku dolu bir atmosfer olarak tasvir edilmiştir. Şiddet deneyimlerine ek olarak çocukların diğer olumsuz ve olumlu deneyimleri de araştırılmıştır. Hikayelerde öne çıkan temalardan; şiddetin normalleştirilmesi, mazur görülmesi, çocukların şiddet karşısında kendilerini suçlamaları ve yetişkin rol modeli eksikliği şiddet döngüsünü devam ettiren risk faktörleri olarak ortaya çıkmıştır. Hikayeler, empati kapasitesinin ve şiddet ile ilgili farkındalığın arttırılmasının şiddetin çözümlenmesindeki önemini vurgulamıştır. Çıkarımlar tartışılmıştır.