The Qur'an is Allah's verbal intervention through Muhammad (pbuh) between the years 610-632. Direct addressee of this holy remark, whose first and most direct addressee was the Prophet Muhammad (pbuh), was inhabitants of Mecca and Madinah who were living in the community the Holy Words were revealed in. After the Qur'an was collected into a book, the death of witnesses of the revelation caused the Holy Words to become alienated to the community it was revealed in. And this situation caused the emotions, ideas and intellectual intensity evoked not to be felt in the place where the wahy was revealed. Imperceptibility of the situation in question, and the next generation who weren't honored with witnessing the revelation and who were indirect addressees caused loss of meaning. But the main factor of this loss of meaning, incompatibility between spoken language and written language must be mentioned. In this manner, the focus of the topic is the spoken language reflected to the Qur'an which was originally revealed as words. Since word is spoken upon the life experience, at the same time it answers predestined questions of the environment. In the case of the Qur'an being collected into a book by being written down, we see the example of the expressions of word in sounds being trapped in the graphics of inscription and not being able to transfer the figures besides the word to writing. In our study, as rhetorical language points to the Qur'an with idiosyncratic wording of the revelation and structure and characteristics of spoken language, written text points to the Qur'an as a text expressed inside the borders of written language by the completion of the revelation and its inscription. Reflection of Rhetorical Touch to The Written Text is an assessment originating from the incompatibility between the spoken language and the written language. In its first two chapters our study aims to form the theory which introduces the Qur'an as rhetorical, and on the third chapter it aims to put this theory into practice in the context of Surat Al-Abasa. Keywords: Qur'an, Rhetoric, spoken language, written language, Surat al-Abasa.

Kur'an, Allah Teâlâ'nın 610-632 yılları arasında Muhammed (s.a.s.) önderliğinde gerçekleşen sözlü müdahalesidir. İlk ve doğrudan muhatabı Rasulullah olan bu İlahî Kelam'ın, yakın muhataplarını ise, ayetlerin nazil olduğu ortamda bulunan Mekke ve Medine ahalisi oluşturmaktadır. Kur'an'ın mushaflaşmasının ardından, vahye şahit olan kişilerin vefat etmesi, İlahî Kelam'ın nazil olduğu ortamdan uzaklaşılmasına sebebiyet vermiştir. Bu durum da, vahyin nazil olduğu ortamda hissettirdiği duygu, düşünce ve fikri yoğunluğu hissettiremez olmuştur. Söz konusu durumların hissedilemeyişi, vahyin şahitliğine mazhar olamamış, daha sonraki nesli oluşturan uzak muhataplar da anlam kayıplarının oluşmasına sebebiyet vermiştir. Ancak bu anlam kayıplarının oluşmasına sebebiyet veren asıl etkenin, sözlü dil ile yazılı dilin yapı ve özelliğinin birbiriyle uyuşmaması zikredilmelidir. Bu minvalde konunun odak noktasını aslen bir söz olarak nazil olması hasebiyle Kur'an'a yansıyan sözlü dil oluşturmaktadır. Söz, bir ortamda belli bir yaşanmışlık düzleminde söylendiği için, aynı zamanda ortamın mukadder sualine de cevap vermektedir. Sözün sesteki ifadelerinin, yazının grafiklerine hapsolmasının ve söz dışı figürlerin yazıya aktarılamamasının örneğini Kur'an'ın yazıya geçirilmek suretiyle Mushaf haline getirilişinde görmekteyiz.Çalışmamızda hitâbî dil, vahyin kendine has üslubu ile sözlü dilin yapı ve özellikleri olan Kur'an'a işaret ederken; kitabi metin, vahyin tamamlanıp yazıya aktarılmasıyla yazılı dil sınırlarında ifade edilen Mushafı kastetmektedir. Hitâbî Dilin Kitabi Metne Yansıması ise, sözlü dilin özelliklerinin yazılı dilin özellikleriyle uyuşmamasından mütevellid bir durum tespitidir. İlk iki bölümde teoriğini oluşturduğumuz Kur'an'ın hitâbiliği'nin öncelendiği çalışmamızın üçüncü bölümü, Abese Suresi bağlamında teoriğin pratiğe dönüşümünü hedeflemektedir. Anahtar Kelimeler: Kur'an, Hitap, sözlü dil, yazılı dil, Abese Sûresi.