Ground anchoring is a technique in which slender pre-stressed components are embedded into the in-situ soil or rock to counterbalance the tensile forces. It is a practical technique which has been used widely since the end of 18th century. However, corrosion issue is a great restriction for the use of ground anchors in corrosive aggressive environments for long term conditions. Nowadays, a newly emerged material called Glass fiber reinforced polymer is a promising alternative for developing a solution to this problem due to its high corrosion resistance, high specific strength, and light weight. This present master's thesis aim is to compare the behavior of GFRP materials over Steel ones as a tendon in grouted ground anchors in several variable conditions to understand the feasibility of the use of Glass fiber reinforced polymer for reinforcing in-situ soils. In a total of 18 pull-out numerical simulations are conducted by using Plaxis 2D v.2016.01. Pull out of a ground anchor with three distinctive fixed lengths (6m, 8m, and 12m) are analyzed. In the FE models, ground anchors are embedded in three different geo-materials (over the consolidated clay, dense sand, and rock). As tendon material, GFRP and Steel were used separately. All combinations of soil, tendon type and length have been analyzed and results are obtained for both traditional steel and GFRP tendon. According to the results, application of GFRPs in soil or rock reinforcement where fixed lengths are small is straightforward. However, under high loads, Ground anchors with GFRP tendons embedded in highly stiff rock, presented increased deflections comparing with the steel. However, this situation becomes insignificant while using allowable load capacities (displacement control) with the universally accepted factor of safety values. Effects of creep and rupture in GFRP material and anchor head design needs to be investigated for further studies.

Zemin ankrajları, inşaat yapılarında oluşan çekme kuvvetlerini karşılamak amacıyla zeminde veya kayada açılan bir kuyu içerisine imal edilen ince/narin ön germeli elemanlardır. Ankrajlama tekniği, çok pratik olması dolayısıyla 18. yy'dan beri yaygın biçimde kullanılmaktadır. Fakat ankrajların uzun dönemli kullanımında korozyon sorunu büyük bir problem yaratmaktadır. Son zamanlarda, yeni ortaya çıkmış bir kompozit malzeme olan cam elyaf takviyeli plastik, yüksek korozyon direnci, yüksek mukavemeti ve düşük birim hacim ağırlığı sayesinde bu problemin çözümünde önemli bir alternatif oluşturmaya başlamıştır. Bu yüksek lisans tezinin amacı, CETP ve çelik malzemenin değişken koşullarda davranışlarını karşılaştırarak incelemek ve CETP malzemenin zemin güçlendirilmesinde kullanılabilirliğini araştırmaktır.Toplamda 18 sıyrılma deneyi, Plaxis 2D v.2016.01 programı kullanılarak modellenmiştir. Zemin ankrajının sıyrılma deneyi üç farklı kök boyunda (6m, 8m ve 12m) ve üç ayrı zemin birimine (aşırı konsolide kil, sıkı kum ve kaya) gömülü olarak analiz edilmiştir. Bütün modeller için cam elyafla takviyeli plastik ve çelik ayrı olarak kullanılmıştır. Bütün zemin, kök boyu ve tendon tipi kombinasyonları denenmiş ve sonuçlar çelik CETP için ayrı olarak elde edilmiştir. Elde edilen sonuçlar gözönüne alınarak, kök boylarının kısa olduğu zemin birimlerde cam elyafla güçlendirilmiş plastik malzemenin kullanımı kolay ve uygun görünmektedir. Fakat yüksek yükler altında, yüksek rijitlikteki kaya malzemeye gömülü CETP tendonlu ankrajlar, çelik tendonlu ankrajlarla karşılaştırıldığında yüksek deformasyonlar göstermektedir. Fakat bu durum dünyaca kabul edilmiş güvenlik faktörleri kullanılarak elde edilen izin verilebilir taşıma gücü kapasiteleri kullanıldığında önemsiz hale gelmektedir. CETP malzemelerdeki ve ankraj kafası tasarımındaki sünme ve kopma etkisinin ileri tetkiklerde incelenmesi gerekecektir.