World War I, with its four long years of duration and heavy battles, has left behind a Europe heavily damaged in political, economic and socio-cultural areas. Many European countries including Italy felt the ruins of the war deeply and tried to recover from these for long years.As a movement which developed in such an environment and which wanted to reshape literature, Ermetism literally showed the dark and mysterious side of this trend. Artists and authors wishing to isolate themselves from the political and cultural events of the time tried to distance from traditional prose and rhetoric and embraced more philosophical and religious elements. The authors who were mainly influenced by the 20th century French literature and from Symbolism tried to reach the mysterious truth hiding behind the deceiving symbols. The Ermetic authors united in the theme of `universal suffering? building on their own existential problems and used a new and mystique language which was abstracted from time and space, full of methaphors and analogies. In the poems of the eminent Italian Ermetic poets Eugenio Montale, Giuseppe Ungaretti, Salvatore Quasimodo and Umberto Saba, the loneliness of the hopeless men lost in nothingness and who lost all confidence towards life. The approaches of the authors to the individual in terms of existence is built on their wish to find a way out in while faltering in their search. The poets who were engulfed in this lack of hope and nothingness themselves tried to find salvation through poetry. For this reason, they assigned heavy tasks to words and used words without taking them out of the semantic structures, in a frugal and without exaggeration. Poetry has become an indirect way of expressing the hidden truths which existed beyond our senses.In this context, the Ermetism movement can be seen as a vanguard movement which tried to open the gates to a mysterious world full of ideal beauties and which constituted a synthesis with the movements of Symbolism and Existentialism.

Birinci Dünya Savaşı, dört yıllık uzun süreci ve ağır çatışmaları ile ardında politik, ekonomik, sosyo-kültürel alanda ağır darbeler almış bir Avrupa bırakmıştır. İtalya da dahil olmak üzere bir çok Avrupa ülkesi savaşın yıkımlarını derinden hissetmiş ve uzun yıllar bu yıkıntıları onarmaya çalışmıştır.Böyle bir ortamda gelişen ve edebiyatı yeniden şekillendirme eğiliminde olan Ermetizm, sözcük yapısı ile bu akımın gizemli ve karanlık yönünü ortaya koymuştur. Dönemin politik ve kültürel olaylarından kendilerini soyutlamaya çalışan sanatçılar, geleneksel yazım ve söylem kurallarından uzaklaşarak, daha felsefî ve dinî öğelere yaklaşmışlardır. Özellikle 20. yüzyıl Fransız Edebiyatı'ndan ve Simgecilik akımından etkilenen sanatçılar, simgeler yoluyla aldatıcı görüntülerin ardındaki gizemli gerçeğe ulaşmaya çalışmışlardır. Ermetik sanatçılar, kendi varoluş sorunlarından yola çıkarak `evrensel acı' kavramında birleşmişler ve şiirlerinde zaman ve mekandan soyut, analoji ve metaforların ağırlıklı olduğu yeni ve mistik bir dil yapısını kullanmışlardır. En önemli İtalyan Ermetik şairlerden Eugenio Montale, Giuseppe Ungaretti, Salvatore Quasimodo ve Umberto Saba'nın şiirlerinin temelinde yaşama dair güvenini yitirmiş, hiçlik içinde yitip giden, umutsuz insanın bireysel yalnızlığı yer almaktadır. Sanatçıların bireye varoluşsal anlamda yaklaşımları, arayış içinde bocalarken bir çıkış yolu bulma çabasından kaynaklanmıştır. Bu umutsuzluk ve hiçlik içinde kendileri de sürüklenen sanatçılar, kurtuluşa şiir yoluyla ulaşacaklarına olan inançları doğrultusunda hareket etmişlerdir. Bu nedenle sözcüğe büyük görevler yükleyen şairler, sözcükleri semantik yapılarından uzaklaştırmadan, yalın ve her türlü abartıdan uzak şekliyle ele almışlardır. Şiir onlar için duyuların ötesinde var olan gizli gerçekleri kapalı bir şekilde söyleme şekli olmuştur.Bu durumda Ermetizm akımı, Simgecilik ve Varoluşçuluk akımları ile bir sentez oluşturarak, ideal güzelliklerin bulunduğu gizemli dünyanın kapılarını aralamaya çalışan öncü bir akım olarak değerlendirilebilir.