Brain ubiquitously receives temporal information. As people get older, their timing performances change. Interval timing requires cognitive resources such as attention, long-term memory, and working memory. Unfortunately, these functions deteriorate with aging. Changes in time perception are reported in healthy aging, as are several different neuropsychiatric disorders. Although age-related changes in time perception have been amply described in the literature, the actual underlying mechanisms remain controversial. This study included a total of 33 young (mean age = 23.31 years) and 33 old (mean age = 67.63 years) individuals who performed a time bisection task with a range of 1.25-2.5 seconds. The young and old participants showed similar time bisection performances (p ≥ 0.05). The experimental design was strictly controlled to minimize the effects of age-related declines in cognitive functions. Contrary to psychometric measurements, self-rated reports indicated that the impressions of the participants about present time perception differ though aging.The spin lattice relaxation times (T1) on entire brain were mapped with an ROI based method. T1 prolongation with aging was demonstrated on numerous cortical and subcortical area, which was interpreted as increased demyelination in these structures.viAlso, the relationship between MRI and behavioral data was investigated: significant correlations between behavioral outcomes and various brain structures including timing circuits such as cerebellum and hippocampus were shown. Finally, regression analyses showed that one of the basic measures of time perception, bisection point, is predicted by the T1 values of certain subcortical brain areas such as cerebellum, hippocampus and putamen.

Beyin her daim zamansal bilgileri alır ve işler. İnsanlar yaşlandıkça zamanlama performansları değişir. Aralıklı zamanlama, dikkat, uzun süreli hafıza ve çalışan hafıza gibi bilişsel kaynaklar gerektirir. Ne yazık ki, bu işlevler yaşlanma ile bozulmaktadır. Zaman algısındaki değişiklikler, birkaç farklı nöropsikiyatrik bozuklukta olduğu gibi, sağlıklı yaşlanmada da rapor edilir. Her ne kadar zaman algısındaki yaşa bağlı değişiklikler literatürde fazlasıyla tanımlanmış olsa da, gerçekten altta yatan mekanizmalar tartışmalıdır. Bu çalışmaya, 1,25-2,5 saniye aralığında süre ayrıştırma görevi yapan 33 genç (ort. Yaş = 23.31) ve 33 yaşlı (ort. Yaş = 67.63) katıldı. Genç ve yaşlı katılımcılar benzer süre ayrıştırma performansları sergilemişlerdir (p ≥ 0,05). Deney özellikle bilişsel fonksiyonlarda yaşa bağlı düşüşlerin etkilerini en aza indirmek için tasarlandı. Psikometrik ölçümlerin aksine, katılımcıların sözlü ifadelerine bakıldığında genç ve yaşlıların zamanın geçişi hakkındaki izlenimlerinin farklı oldu görüldü.Tüm beyinde ilgili alanlarda longitudinal relaksasyon süreleri (T1) haritalanmıştır. Yaşlanma ile T1 uzaması, bu yapılarda artmış demiyelinizasyon olarak yorumlanan çok sayıda kortikal ve subkortikal alanda gösterilmiştir. Ayrıca, MRG ve davranışsal veriler arasındaki ilişki araştırılmıştır: davranışsal sonuçlar ile beyincik veviiihipokampus gibi zamanlama devreleri dahil olmak üzere çeşitli beyin yapıları arasındaki anlamlı korelasyonlar bulunmuştur. Son olarak, regresyon analizleri, zaman algısının temel ölçümlerinden biri olan biseksiyon noktası, serebellum, hipokampus ve putamen gibi bazı subkortikal beyin alanlarının T1 değerleri ile tahmin edildiğini göstermiştir.