Ureteropelvic (UP) junction obstruction is the most common cause of childhood hydronephrosis. The aim of this study is to investigate renal arterial resistive index (ARI) measurements and urine electrolytes before and after enalapril therapy in a rat model of unilateral ureteropelvic obstruction. Also, TGF-ß1 response of the renal tissue in obstructed kidney, main mediator of tubulointertitial fibrosis, and the effects of enalapril therapy on this response is investigated.Thirty Wistar-albino rats were randomly allocated into five groups (n=6). Only laparatomy was performed in the sham (S) group. The treatment (E) group was only treated with 200 mg/kg/day dose of enalapril for 2 weeks orally. The UP obstruction (UP) group and UP obstruction and treatment (UPE) group were both subjected to left unilateral moderate partial obstruction. Two weeks after establishing partial UP obstruction, UPE group was treated with the same dose of enalapril for 2 weeks. In all groups 24 hours? urine was collected. Intrarenal ARI measurements were performed before operation and before and after enalapril treatment in group UPE, and before and after enalapril treatment in group E. Rats were sacrificed by intracardiac puncture and left kidneys were harvested in order to evaluate the levels of mRNA TGF-ß1.In conclusion, enalapril maintained renal blood flow by decreasing ARI and renal tubular functions by protecting urine concentration and dilution ability in a unilateral ureteropelvic obstructed rat model. There was no difference in renal mRNA TGF-ß1 levels. Also, ARI was a reliable indicator in determining the presence of unilateral partial ureteropelvic obstruction.

Üreteropelvik bileşke (UP) tıkanıklığı, çocukluk çağı hidronefrozlarının en sık sebebidir. Bu çalışmada tek taraflı UP darlık oluşturulan sıçanlarda enalapril tedavisi öncesi ve sonrası renal arteriyel rezistif indeks (ARİ) ölçümleri ve idrar elektrolit düzeyleri değerlendirildi. Aynı zamanda; böbrek dokusunun tıkanıklığa mRNA TGF-ß1 cevabı, enalaprilin bu cevaba etkisi ve dolayısıyla tübülointerstisyel fibrozis oluşumunu engelleyip engellemediği araştırıldı.Bu çalışmada 30 adet Wistar-albino sıçan her grupta 6 hayvan olacak şekilde rasgele 5 gruba ayrıldı; Sham (S) grubuna sadece laparotomi yapıldı. Tedavi (E) grubuna cerrahi girişim yapılmadan sadece 2 hafta oral enalapril tedavisi (200 mg/kg/gün) verildi. UP darlık (UP) grubunda tek taraflı orta derecede parsiyel kronik UP darlık oluşturuldu, fakat enalapril tedavisi verilmedi. UP darlık ve tedavi (UPE) grubunda ise tek taraflı orta derecede parsiyel kronik UP darlık oluşturularak 2 hafta enalapril tedavisi (200 mg/kg/gün) verildi. Tüm gruplardan 24 saatlik idrarlar toplandı. Grup E'ye tedavi öncesi ve bitiminde, grup UPE'ye ise darlık oluşturulmadan önce, orta derece parsiyel kronik UP darlık oluştuktan sonra ve tedavi bitiminde ARİ ölçümleri gerçekleştirildi. İntrakardiyak ponksiyon ile kan alınarak sakrifiye edilen hayvanların sol böbrekleri mRNA TGF-ß1 düzeylerini değerlendirmek için çıkartıldı.Bu çalışma ile orta derecede parsiyel kronik UP darlık oluşturulan sıçanlarda enalaprilin ARİ değerlerini azaltarak BKA'nı, idrar konsantrasyon ve dilüsyon özelliklerinin bozulmasını engelleyerek böbrek tübül fonksiyonlarını koruduğu gösterildi. Böbrek dokusu mRNA TGF-ß1 düzeyleri açısından anlamlı fark saptanmadı. Bunun yanı sıra ARİ ölçümlerinin hidronefrozun obstrüktif karakterini ortaya koymada yararlı olduğu bulundu.