Although unionism in Turkey has lost a considerable amount of power due to globalization and other processes peculiar to the post-1982 context, union democracy remains as a vital issue for the political inclusion and participation of large masses in the society. In the study the importance of legislation and other procedural regulations in the Turkish context that shape the organizational structure of unionism are emphasized as direct determinants of democratic conduct qualities. The historical development, structure and sources of Turkish unionism, collective and individual union freedoms, union member, official and representative protections, mandatory and other union organs, delegation, representation and electoral systems and related procedures are thoroughly examined for the evaluation of all external (constitutional and legal) and internal (union statutory and lesser regulatory) rules to comprehensively present the union democracy climate in Turkey. Tensions arising from principles of union security/discipline and individual/minority rights are identified in relation with each aspect of these formal organizational features. The results of central presidential elections are analysed in order to determine the state of opposition in each organization, and are then evaluated together with the formal rules of each organization. The study partially establishes a correlation between these two sets of variables, asserting that the lack of organized opposition in Turkish unions stems from the current general organizational structure that cannot produce autonomous centers of power within the union hierarchy unless certain changes are made by unions themselves or through the force of law.

Türkiye'de sendikacılık her ne kadar globalizasyon ve 1982 sonrasına özel diğer süreçlerin de etkisiyle gücünü önemli ölçüde kaybetmiş olsa da sendika-içi demokrasi konusu, toplumda büyük kitlelerin siyasete katılımı için hayati önemini korumaktadır. Çalışmada, Türkiye bağlamında örgütsel sendika yapılanmasını oluşturan yasal ve usule ilişkin düzenlemelerin, demokratik yönetim niteliklerinin doğrudan belirleyicileri olduğu vurgulanmaktadır. Türk sendikacılığının tarihsel gelişimi, yapısı ve kaynakları, kolektif ve bireysel sendika özgürlükleri, sendika üye, yönetici ve temsilci güvenceleri, zorunlu ve diğer sendika organları, delegasyon, temsilcilik ve seçim sistemleri ve ilgili prosedürler, tüm harici (anayasal ve yasal) ve dahili (sendika tüzük ve yönetmelikleri) kurallar doğrultusunda Türkiye'deki sendika-içi demokrasi iklimini kapsamlı olarak değerlendirmek üzere ayrıntılarıyla incelenmektedir. Sendika güvenliği/disiplini ve bireysel/azınlık hakları ilkelerinin yarattığı gerilimler bahsi geçen resmi örgütsel özellikler bağlamında saptanmaktadır. Merkez başkanlık seçim sonuçları her örgütte muhalefetin durumunu belirlemek için analiz edilmekte ve ardından her bir örgütün resmi kuralları ile beraber değerlendirilmektedir. Çalışma, bu iki değişken grup arasındaki karşılıklı ilişkiyi kısmen saptamakta, sendikaların içinde örgütlü muhalefetin olmayışını, belirli değişimlerin sendikaların kendileri tarafından veya kanun gücüyle yapılmadığı takdirde halihazırdaki genel örgütlenme yapısının sendika hiyerarşisinde otonom güç merkezleri yaratamamasında bulmaktadır.