The `open form` concept provided drastic changes in the musical grammar and discourses for being an idealized and seeked-for turning point for the productive collaboration between the composer and performer as an innovative quest. The composers' hegemony on all the musical parameters designed is left for the sake of open spaces now given to the performers to express themselves not only as plain interpreters but as decisive, creative operators in musical composition. In this work, the concept of open form in music has been tried to be examined through the works of modernist composers and the practices of innovative jazz musicians. The study consists of three parts: In the first part, Umberto Eco's open form poetics were tried to be explained through the works and conceptual approaches of leading composers such as Boulez, Cage, Brown and Stockhausen.In the second part, in the theoretical and conceptual approaches of innovative jazz musicians such as Coleman, Taylor and Braxton; and collective communities such as AACM, Art Ensemble of Chicago and Sun Ra Arkestra have been examined as subjects having changed the comprehension of jazz music through idioms like collective improvisation, flexible composition strategies and ritualistic experiences created/performed with similar reflexes of above-mentioned composers. In the third chapter, the dynamic algorithmic approach enabled through the studies and achievements made in the context of Generative Music with the help of advanced software and technological equipment required, is examined. The main reason behind the study of open form in these three different musical environments is to understand and conceptualize the relationship between the `open form` concept and each particular musical genre given—whereas this tool reflects an embracing nature due to its philosophies and practices, suggesting a common ground shared trans-stlylistically—and unlimited by particular genres.

`Açık yapıt` kavramı peşine düşülen bir ideal; müzikal deyiş ve gramerde bir arayış olarak besteci ve yorumcu arasındaki iş birliğinin radikal biçimde değişmesini sağlamıştır. Besteci artık tüm müzikal parametreleri kontrol etmekten vazgeçerek müzikte yorumcuya kendisini ifade edeceği açık alanlar bırakmaya başlamış; yorumcu da artık müzik üzerinde besteci kadar belirleyici olmaya başlamıştır.Bu araştırmada müzikte `açık yapıt` kavramı modernist bestecilerin eserleri ve yenilikçi caz müzisyenlerinin uygulamaları üzerinden irdelenmeye çalışılmıştır. Çalışma üç bölümden oluşmaktadır: Birinci bölümde, Umberto Eco'nun açık yapıt poetikası Boulez, Cage, Brown ve Stockhausen gibi öncü bestecilerin eserleri ve kavramsal yaklaşımları üzerinden açıklanmaya çalışılmıştır.İkinci bölümde, benzer reflekslerle müzik yapan Coleman, Taylor ve Braxton gibi öncü caz müzisyenlerinin kuramsal ve kavramsal yaklaşımları ve AACM, Art Ensemble of Chicago ve Sun Ra Arkestra gibi toplulukların kolektif doğaçlama örnekleri üzerinden caz müziğinde dönüşen müzik algısı incelenmiştir.Üçüncü bölümde ise, Üretimsel Müzik (Generative Music) bağlamında yapılmış çalışmalar üzerinden; teknolojik donanımlar ve spesifik yazılımların desteğiyle müzisyenin müzikal kompozisyona statik olmayan, devingen algoritmik yaklaşımı incelenmiştir. Açık yapıtın bu üç farklı müzik ortamında incelenme sebebi; her bir müzikal türün açık yapıt ile kurduğu ilişkiyi, ve açık yapıtın türler-ötesi ortaklıklar sunan doğasını anlayabilmek ve kavramsallaştırabilmektir.