In underdeveloped, unevenly developing and developing countries; regional inequalities, overgrowing cities, deepening of the distinction between rural and urban, emptying of the countryside, destruction of agriculture and animal husbandry are general and current problems. Since 1980s with rise of urban problems in big cities of Turkey, applicable management models to big cities has been started to search. The Law No. 6360 entitled `The Establishment of Fourteen Metropolitan Municipalities and Twenty-Seven Districts and Amendments at Certain Law and Decree Laws` entered into force in 2012 and lead to big changes in Turkey's local and central governmental system. With the new 14 metropolitan municipalities, in total 30 metropolitan cities, the boundaries of the metropolitan municipalities extended to provincial borders, Special Provincial Administrations, which are the extension of central government in these cities, were closed down, Investment Monitoring and Coordination Centers has established and village legal entities and town municipalities were abolished and the entire province has been named as city. Before the Law, while the urbanization rate of Turkey was 77.3%, it reached to 91.8% in 2014 with the beginning of implementation of the law.The main issue in this thesis is, to examine how the existing urban and rural problems have changed with the Law No. 6360. In this context, it is evaluated whether such a striking urban development rate is in parallel with the formation of healthy cities in practice and the steps towards the urban character of rural areas.In this respect, the Law No. 6360 is evaluated in terms of requirements of urbanization which are; provision of public services, subsidiarity, effectiveness, institutional capacity, urban development, and the change in the population of rural area and production modes.

Az gelişmiş, eşitsiz gelişen ve gelişmekte olan ülkelerde, bölgesel eşitsizlikler, aşırı büyüyen kentler, kır ile kent arasında ki ayrımın derinleşmesi, kırın boşalması, tarım ve hayvancılığın yıkımı, kentlere yığılan nüfuslar genel ve güncel bir sorunudur. Türkiye'de büyük şehirlerde, 1980li yıllardan itibaren kentsel problemlerin artmasıyla, kentsel alanları yönetmeye yönelik yönetim modelleri arayışı içerisine girilmiştir. 2012 yılında yürürlüğe giren 6360 sayılı `On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi Ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması İle Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun` ile Türkiye'de yerel ve merkezi yönetim sisteminde büyük bir değişiklik yapılmıştır. Yeni 14 büyükşehir belediyesi ile toplamda 30 büyükşehirde belediye sınırları il sınırlarına kadar genişletilmiş, bu şehirlerde merkezi yönetimin uzantısı olan İl Özel İdareleri kapatılmış, Yatırım İzleme ve Koordinasyon Merkezleri kurulmuş ve köy tüzel kişilikleri ve belde belediyeleri kaldırılmış, tüm il kent olarak adlandırılmıştır. Kanun öncesinde Türkiye'nin kentleşme oranı %77,3 iken, 2014 yılında kanunun uygulanmaya başlamasıyla birlikte %91,8'e ulaşmıştır. Bu tezde ana konu, var olan kırsal ve kentsel problemlerin 6360 sayılı kanunla birlikte ne yönde değiştiğini irdelemektir. Bu bağlamda, böylesi bir çarpıcı kentsel gelişme hızının pratikte sağlıklı kentlerin oluşmasıyla ve kırsal alanların kent karakteri göstermesine yönelik adımlarla paralellik gösterip göstermediği konusunda değerlendirme yapılmaktadır.Bu bakımdan 6360 sayılı kanun; kentleşmenin gereklerinden olan kamusal hizmetlerinin sunumu, yerindenlik, etkinlik, kurumsal kapasite, kentsel gelişme, ve kırsal nüfusun kanuna yönelik tepkisi ve üretim biçimlerinin değişimi açısından Malatya İli örneği ile değerlendirilmiştir.