In late eighteenth-century France, Neoclassicism took over Rococo in a cultural shift that occurred in parallel to the French Revolution. The current interpretation of this shift within the emerging field of 'Sensory Studies' is that, as a reaction to the Rococo sensuality associated with the court, French Neoclassicism defended a total abandonment of multi-sensory elements in visual arts and adopted a purely ideological and argumentative style. The present dissertation questions this interpretation. It asks whether a style defined as the visual embodiment of such a physically and psychologically violent era as the French Revolution can avoid multi-sensory effects in the communication of a panoply of complex messages to a public in metamorphosis. Dying Gestures argues that the constant social and political changes of the Revolution caused a proliferation of corporal and sensory motifs that are visible in the visual culture of the age. As an artist directly implicated in the political scene of the Revolution, Jacques-Louis David's works from the early years of the Revolution provide the most poignant examples to the case. Specifically, this dissertation analyzes David's portraits of three Jacobin martyrs: Lepeletier, Marat and Bara. To do so, it proposes a model for the analysis of kinesthetic, tactile, vestibular and visceral effects in visual representation. Dying Gestures aims to demonstrate that these martyrdom-pictures communicate a haptic pathos to the beholder. Finally, it concludes that David's haptic strategy lies in his (both politically and aesthetically) revolutionary reshaping of the foundational principle of History painting: conveying content by the effective representation of significant moment and dramatic gesture.

On sekizinci yüzyılın sonlarında, Fransız Devrimi'ne paralel bir kültürel değişimin sonucu olarak, Rokoko estetiğin yerini Neo-klasisizm aldı. Duyu Çalışmaları alanında yapılan araştırmalarda bu değişim Fransız Neo-klasisizmin, saray ile bağdaştırılan Rokoko estetiğin tenselliğine tepki göstermek ve salt ideolojik bir görsel sanat üretmek hedefiyle, duyular arası etkileri tamamen reddetmesine dayandırılmıştır. Ölüm İşaretleri bu mevcut yorumu sorgulamaktadır. Bu tez, Fransız Devrimi gibi fiziksel ve psikolojik şiddeti yüksek bir dönemin görsel dili olarak görülen Neo-klasik stilin, devrimin bir dizi karmaşık mesajını dönüşmekte olan bir kitleye iletirken duyulara hitap etmekten gerçekten kaçınıp kaçınamayacağını sormaktadır. Devrim boyunca süregiden sosyal ve politik değişimler, bedensel ve duyusal motiflerin çoğalmasını ve dönemin görsel kültüründe görünürlük kazanmasını beraberinde getirmiştir. Devrimin politik sahnesinde aktif rol almış bir sanatçı olarak, Jacques-Louis David'in eserleri bu duruma örnek oluşturmaktadır. Bu tez, spesifik olarak, David'in Jakoben rejim şehitlerini resmettiği 1793 tarihli üç tabloyu incelemektedir: Ölüm döşeğindeki Lepeletier, Marat'nın ölümü ve Genç Bara'nın ölümü. Bu amaç doğrultusunda, bu tez kinestetik, dokunsal, vestibüler ve visseral [hareket-duyumsal, temas-duyumsal, mekân-duyumsal ve doku-duyumsal] etkilerin analizi için bir model önermektedir. Ölüm İşaretleri, söz konusu şehit tablolarının izleyiciyle iletişime geçmek için dokunsal bir pathos oluşturduğunu göstermeyi hedefler. David'in dokunsal stratejisinin, Tarih resminin kurucu öğeleri olan 'anlamlı an' ve 'dramatik jeste' getirdiği, politik ve estetik anlamda devrimci yaklaşımda yattığı sonucuna varır.