In current art, painting which composes different forms and formal relationships has come to an architectural state and forms could become movable from canvas to space. Increasing number of artists who defend that form composing the basic elements of painting can be adapted to architecture determine the direction of this thesis. As with any work of art, architectural structures and painting give information about the main characteristics of societies that they belong to. With this consideration, change and evolution of both arts wihin the course of history have been compared.Generally speaking, functionalities which are defined as watching in painting and using in architecture have been determined as formal qualities but not as distinctive characteristics. Because of these functions, these arts are perceived as totally different disciplines. The same functions , at the same time, have given opportunity to build up a togetherness among the components of line, balance, colour, contrast, structure etc. that are the structural measures of making painting compositions and arthitectural projects. It is comprehended that probability of difference and/or unity of both artdisciplines contribute to appliance of their peculiar rules, that is, formation of their speculative integrality. This integrality ?either architectural or painting- exists as composing single and indissoluble identity in producing work of art and, simple-mindedly, can be defined as spatial organisation. This thesis and applicability of gained data within the projection process have been supported by a series of pictures. This study is expected to supply scientific contribution to individuals who want to train themselves in the field of art amateurly or professionally.Key Words: Space, Form, Value, Balance, Relation, Organization, Structure, Repetition, All parts.

Günümüz sanatında, yeni biçimler ve yeni biçimsel ilişkiler oluşturan resim sanatı giderek mimari bir hal almakta ve biçimler tuval üzerinden mekana taşınabilir olmaktadır. Resim sanatının temel bileşenlerden meydana gelen biçimin mimari sanatına da uyarlanabileceğini savunan ve uygulamaya koyan sanatçıların artan sayısı, tez konusunun doğrultusunu belirlemiştir. Her türden sanat eseri gibi, insan yaşamına ilişkin bir tanım ve anlam içeren mimari yapıların ve resim sanatının ait oldukları toplumun öz nitelikleri hakkında bilgi verdikleri düşüncesinden hareketle, her iki sanat disiplininin tarihsel süreç içerisindeki değişim ve gelişim seyri yanyana getirilerek karşılaştırılmıştır. Genel anlamda, resim sanatını seyretme ve mimari yapıları kullanma şeklinde tanımlanan fonksiyonellikleri, ayırıcı bir nitelik olarak değil, formal özellikler olarak belirlenmiştir. Apayrı sanat disiplinleri olarak algılanmalarına neden olan her iki fonksiyon, aynı zamanda, resim kompozisyonu oluşturmada ve mimari tasarım gerçekleştirmede yapı ölçütleri olan çizgi, denge, renk, zıtlık, strüktür vb. bileşenlerin birbirleri ile yanyanalık, beraberlik ilişkisini kurmaya olanak vermiştir. Her iki sanat disiplinin ayrıklık ve/veya birleşiklik ihtimalinin, kendilerine özgü kuralların uygulanmasında, eş deyişle, kurgusal bütünlüğünün oluşturulmasında katkı sağladığı anlaşılmıştır. Söz konusu bütünsellik - ister mimari, ister resim olsun- sanat eseri ortaya koymada, ayrışmaz ve tek bir kimlik oluşturacak şekilde var olmakta, saf dillilikle, mekan organizasyonu olarak tanımlanabilmektedir. Tez çalışması, elde edilen verilerin tasarım süreci içerisinde uygulanabilirliliğini değerlendiren bir dizi resimle desteklenmiştir. Bu çalışmanın, sanat alanında amatör yada profesyonel anlamda kendilerini çok yönlü yetiştirmek isteyen bireylere bilimsel katkı sağlamasıbeklenmektedir.Anahtar Kelimeler: Mekan, Form, Değer, Denge, İlişki, Örgütlenme, Yapı, Tekrar, Parça-Bütün.