For an investment treaty tribunal to proceed to adjudge the merits of investment claims, it must have jurisdiction over the parties and the claims, and the claims submitted to the tribunal must be admissible. The distinction between jurisdictional and admissibility concepts in investment arbitration is becoming increasingly relevant. This results from an expending legal practice undoubtedly evidencing that the scope of review in international arbitration typically depends on whether an objection falls within one or the other category, insofar as parties be in a position to challenge an award based on the tribunal's lack of jurisdiction, but not where a tribunal wrongly rejected an objection to admissibility. The subject of this thesis is to determine the exact meaning of the terms `jurisdiction` and `admissibility` and, thereby, come to a clearer picture of how to deal with these issues and to analyze a number of issues in regard to which investment tribunals have disagreed whether to qualify them as jurisdictional or admissibility-related.Part one revisits the historic development and principles of international investment protection. The second part addresses the jurisdictional issue in investment arbitration. It examines how states and investors consent to the adjudication of their investment disputes and explores personal, territorial, temporal and subject matter jurisdiction requirements. The third part distinguishes issues of admissibility from issues of jurisdiction and outlines a number of issues in regard to which investment tribunals have disagreed whether to qualify them as jurisdictional or admissibility-related. Key words: Jurisdiction, Admissibility, Arbitrability, Consent, Investment, Investor.

Yatırım anlaşması heyetinin yatırım ile ilgili hak taleplerinin esasları hakkında hüküm vermeye geçebilmesi için, taraflar ve hak talepleri üzerinde yargı yetkisini haiz olması ve heyete ibraz edilen hak taleplerinin de kabul edilebilir olması gerekmektedir. Yatırım tahkiminde yargı yetkisi ve kabul edilebilirlik arasındaki ayırım, giderek daha alakalı bir hale gelmektedir. Bu da, taraflar, heyetin kabul edilebilirlik itirazını haksız olarak reddettiğinde değil de, heyetin yargı yetkisini haiz olmadığına dayalı olarak tahkim kararına itiraz edebilecek durumda olduğu ölçüde, şüphesiz milletlerarası tahkimin inceleme kapsamının genellikle herhangi bir itirazın bir veya diğer kategoride olup olmadığına bağlı olduğunu tevsik eden genişleyen yasal uygulamadan kaynaklanmaktadır. Bu tezin konusu, `yargı yetkisi` ve `kabul edilebilirlik` terimlerinin tam anlamını belirlemek ve bu suretle, bu hususların nasıl ele alınacağına ve yatırım heyetlerinin bunları yargı yetkisi veya kabul edilebilirlik ile ilgili olarak nitelendirip nitelendirmemekte mutabık kalamamış olduklarına ilişkin muhtelif konuların nasıl analiz edileceğine dair daha net bir resme ulaşmaktır. Birinci bölümde, milletlerarası yatırım korumanın tarihi gelişmesi ve ilkeleri yeniden değerlendirilmektedir. İkinci bölümde, yatırım tahkiminde yargı yetkisi mevzusu ele alınmaktadır. Ülkelerin ve yatırımcıların yatırım uyuşmazlıklarının yargılanmasına nasıl rıza gösterdiklerini irdelenmekte ve kişisel, yerel, geçici ve konu ile ilgili yargı yetkisi gerekliliklerini incelenmektedir. Üçüncü bölümde ise, kabul edilebilirlik konuları yargı yetkisi konularından ayırt edilmekte ve yatırım heyetlerinin bunları yargı yetkisi veya kabul edilebilirlik ile ilgili olarak nitelendirip nitelendirmemekte mutabık kalamamış olduklarına ilişkin muhtelif konular özetlenmektedir. Anahtar kelimeler: Yargı Yetkisi, Kabul Edilebilirlik, Tahkim Yoluyla Çözümlenebilme, Rıza, Yatırım, Yatırımcı.