79 girls and 31 boys of total 110 children attended this research that aimed to find out the impact of exhibiting behavior of running away from home by investigating family and social support factors perceived by children ranged from 12 to 18-years-old who live with their family and have a behavior of escaping from houses. Social Relations Factors Scale, interview form were used for the aim of the research. Research statistics were gathered in 12 months-period in Antalya police Department, Child Branch Office. Data gathered from Social Relations Factors Scale and interview form was analyzed with IBM SPSS Statistics 21.When the findings obtained were evaluated, significant difference was determined between the numbers of girl and boy escapees who ran away from their homes earlier. It was inferred that there was a significant difference between family's social support and friend's social support perceived by the children who run away from home and there was much friend support. Attitudes and behaviours of family can be researched in the latter studies to be done oriented to the children running away from home. After employing social service specialist, psychologist or family counsellor inside the units that make official acts for missing children running away from home, first interview and consultation should be done by these members of profession. Family support systems and family counselling systems should be established and put in action for the children running away from home and their families. The reasons causing this behavior of running away from home should be removed. It is suggested that School Social Service is implemented on account of the importance of educational matters becoming evident after having been exhibited this behavior.

Ailesiyle birlikte yaşarken evden kaçtığını belirten 12- 18 yaş arasındaki çocukların algıladıkları sosyal destek ve demografik değişkenlerin incelenerek bunların çocukların evden kaçma davranışına olan etkisinin ortaya konulmasına yönelik yapılan bu çalışmaya 79 kız 31 erkek olmak üzere 110 çocuk katılmıştır. Araştırmanın amacına yönelik Sosyal İlişki Unsurları Ölçeği ve görüşme formu kullanılmıştır. Araştırma verileri Antalya Çocuk Şube Müdürlüğü'nde 12 aylık süreçte toplanmıştır. Görüşme formundan ve sosyal ilişki unsurları ölçeğinden elde edilen veriler `IBM SPSS Statistics 21` programı ile analiz edilmiştir. Elde edilen bulgular değerlendirildiğinde evden kaçan kız çocuklarının daha önce evden kaçma sayıları ile evden kaçan erkek çocuklarının daha önce evden kaçma sayıları arasında anlamlı farklılık bulunduğu tespit edilmiştir. Evden kaçan çocukların algıladıkları aile sosyal desteği ile arkadaş sosyal desteği arasında anlamsal farklılık bulunduğu ve arkadaş desteğinin daha fazla olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Araştırmaya dâhil edilen çocukların %45,3'ü daha önce evden kaçma davranışını en az bir kez sergilediği saptanmıştır.Evden kaçan çocuklara yönelik bundan sonraki yapılacak çalışmalarda aile tutum ve davranışlarının incelenebileceği, evden kaçan çocuklara yönelik kayıp işlemleri yapan birimlerde sosyal hizmet uzmanı, psikolog veya aile danışmanı istihdam edilerek ilk görüşmenin ve danışmanlığın bu meslek elamanları tarafından yapılması, evden kaçan çocuk ve ailelere yönelik aile destek ve aile danışmanlığı sistemleri oluşturulmalı ve harekete geçirilmesi, evden kaçma davranışını ortaya çıkaran nedenlerin ortadan kaldırılması ve bu davranışın sergilenmesinden sonra ortaya çıkan eğitim sorunlarının önemli olmasından dolayı okul sosyal hizmetinin uygulanmaya konması önerilmiştir.