The revolts, the riots, the resistances and the protests which appear surprisingly and unpredictably uncover the essential problems of contemporary societies. This fact that is generally called social struggle is examined as claim expression for redressing wrongs or fulfilling expectations. This conception relies on the common idea that the politics is fundamentally identified with state action and is accepted as relation between the governing and the governed. It also reproduces that common idea. Social struggles from Hannah Arendt's point of view, are not only the acquisition of rights, but also a possibility of acting together and from Jacques Rancière's point of view, they create a possibility of breaking in the ordinary course of things. Thus the social struggle is a political experience standing against present state and it is a process that people shape their common world via their collective action. The theoretical approach adopted in this study enables us to comprehend social struggle as political experience in the framework of Arendt's and Rancière's political theories. Even though these two thinkers have some common grounds on the idea of political experience, the tension between them displays different dimensions of this experience. The social struggle as political experience appears at a moment of rupture, but it has at the same time some contingency beyond this rupture. We approach the concepts of the emancipation and the political subjectivization in order to address political experience through its two dimensions which are the struggle against the present state and the possibility of a new beginning. These two concepts permit us not only to problematize the conditions under which struggle proceed, but also to consider other forms of social relations.

Şaşırtıcı ve öngörülemez bir şekilde ortaya çıkan isyanlar, ayaklanmalar, direniş ve protestolar, çağdaş toplumların derin sorunlarını görünür kılar. Genel olarak toplumsal mücadele diye adlandırdığımız bu olgu, haksızlıkların düzeltilmesi ya da beklentilerin karşılanması yönünde bir talep iletimi olarak değerlendirilir. Bu kavrayış, siyasetin başlı başına devlet etkinliğiyle özdeşleştiği ve yöneten/yönetilen ilişkisi olarak benimsendiği yaygın anlayıştan beslenir ve onu yeniden üretir. Oysa toplumsal mücadeleler sadece hak kazanımlarının değil; Hannah Arendt'in bakış açısından birlikte eylemenin, Jacques Rancière'in bakış açısından ise olağan gidişatta bir kopuş gerçekleştirmenin olanağıdır. Öyleyse toplumsal mücadele, verili koşullara karşı duran ve insanların kolektif eylemiyle ortak dünyayı şekillendirdiği bir siyaset deneyimidir. Bu çalışmada Arendt ve Rancière'in siyaset anlayışları doğrultusunda toplumsal mücadeleyi siyaset deneyimi olarak kavramamızı sağlayacak kuramsal bir bakış benimsenmektedir. İki düşünür siyaset deneyimi ortak paydasında buluşturulsa da aralarındaki gerilim, bu deneyimin farklı boyutları olduğunu işaret eder. Siyaset deneyimi olarak toplumsal mücadele, hem bir kesinti anında belirir hem de bu anın ötesine geçen bir olumsallık taşır. Verili olanla mücadele ve yeni bir başlangıç yapma olanağı olarak siyaset deneyimini iki boyutuyla ele almak için özgürleşim ve siyasal özneleşme kavramlarına başvurulmaktadır. Bu iki kavram, sadece mücadelenin ortaya çıktığı koşulları sorunsallaştırmamızı değil, aynı zamanda geleceğe dönük olarak toplumsal ilişkilerin başka biçimlerini düşünmemizi olanaklı kılacaktır.