This thesis examines James Joyce's Ulysses (1922) and Sadeq Hedayat's The Blind Owl (1937) from the point of view of their responses to modernist alienation, that is, how these two writers construct texts that, at several levels and particularly on the levels of language, place and space, encode and express alienation. Alienation itself is a theme that has been regularly associated with modernist art, and with its history of plentiful associations and meanings alienation is here taken to refer to the indifference and/or the inability of individuals to establish a meaningful relationship to other human beings or even to themselves, or to the things or social, political, or religious institutions around them. Regarding the exceptional cases of modernism in Ireland with its colonial history and in Iran with its enforced and hasty modernization and its semi-colonial situation the effects of representing such alienation on the language and spaces of the novels will be analysed.Alienation is encoded in these novels through modernist and avant-garde techniques such as formal experimentation that involves unconventional language use and complicated, non-linear narrative styles. The complexity caused as a result of these non-conformist styles and methods also creates the alienating effects onvthe readers that are typically modernist, too. That is, the readers experience these novels as `difficult` and become to some extent alienated from such texts. In their creation of the fictional spaces and representations of places in these novels, readers also encounter the alienating aspects of liminality, which reflect the isolation, dislocation, disorientation, and alienation of the situation of the characters. The thesis shows how liminality is a characteristic of many of the spaces in Ulysses and The Blind Owl.In these two modernist novels, alienating spaces, non-standard and unconventional narrative styles and language uses depict directly and indirectly the alienated positions of individuals who feel excluded from or are alienated in a society filled with oppressing elements such as colonial intrusion as well as religious and political autocratic rule.

Bu tez, James Joyce'un Ulysses (1922) ve Sadık Hidayet'in Kör Baykuş (1937) adlı eserlerini, modernist yabancılaşmaya verdikleri cevaplar açısından incelemektedir. Bir başka deyişle, bu iki yazarın çeşitli düzeylerde, özellikle de dil ve mekân düzeyinde yabancılaşmayı kodlayan ve ifade eden metinler inşa ettiklerini incelemektedir. Çok sayıdaki çağrışımları ve anlamları ile yabancılaşma, bireylerin kayıtsızlıklarına ve/veya çevrelerindeki diğer insanlar, şeyler ve sosyal, siyasal veya dinsel kurumlarla anlamlı bir ilişki kurmadaki yetersizliklerine işaret etmektedir. Modernizmin istisnai durumları olarak sömürge geçmişiyle İrlanda'da ve mecburi ve hızlandırılmış/yüzeysel modernleşmesi ve yarı-sömürge durumu ile İran'da bu yabancılaşmanın temsilinin romanların dili ve mekânları üzerindeki etkileri incelenecektir.Bu iki romanda yabancılaşma alışıldık olmayan dil kullanımı ve düz-çizgisel olmayan, karmaşık anlatı tarzlarını içeren biçimsel deneme gibi modernist ve avangard teknikler aracılığıyla kodlanmaktadır. Bu romanlarda, fazlasıyla konformist-olmayan tarz ve yöntemlerin sonucu olarak ortaya çıkan karmaşıklık kendileri de tipik olarak modernist olan okurlar üzerinde de yabancılaştırıcı etkiler yaratmaktadır. Bir başka deyişle, okurlar bu romanları `zor` [metinler] olarak deneyimlemekte ve bir dereceye kadar bu metinlerden yabancılaşmaktadırlar. Buviiromanlarda kurgusal mekânlar yaratarak ve yerleri temsil ederek okurlar aynı zamanda liminalliğin [eşikteliğin] yabancılaştırıcı boyutları ile karşılaşmaktadırlar. Bunlar da karakterlerin yalıtılmışlığını, yerinden olmuşluğunu, yönünü kaybetmişliğini ve yabancılaşmasını yansıtmaktadır. Tez, liminalliğin Ulysses ve Kör Baykuş'taki çoğu mekânın bir karakteristiği olduğunu göstermektedir.Bu iki modernist romanda, sömürgeci müdahalenin yanı sıra dini ve siyasi otokratik yönetimin ezici/zulmedici faktörleri ile dolu olan bir toplumdan dışlanmış veya yabancılaşmış hisseden bireylerin yabancılaşmış konumlarını, yabancılaştırıcı kentsel mekânlar, standart-olmayan ve konformist-olmayan anlatı tarzı ve dil betimlemektedir.