Aim: The aim of this study is to determine the effect of the equipment training given at the patient level on the feeling of anxiety in the intensive care unit.Meterial and Method: This study, which was planned as a pretest-posttest, single-group quasi-experimental model, was conducted between May and September 2018 in a tertiary care unit of a training and research hospital in Istanbul. The sample of the study consists of 52 patients. Patient data form, State Anxiety Inventory (STAI), Patient Information Form and Patient Relation Training Brochure were used for data collection. Information form and anxiety inventory were applied to the relatives of the patients before the training, and then equipment training was given to relatives with face-to-face training brochure. After the training, the anxiety scale was replenished.Findings: The mean age of the patient relatives was 50.42 ± 13.05, 61.5% women (n=32) and 78.8% (n = 41) patient's first-degree relative. The difference between pre-education state anxiety level and the mean ranking of the gender groups of the participants was significant (U = 198.00; p <0.05), anxiety levels of women (x ̅sıra=30,31) compared to men (x ̅sıra=20,40) were significantly higher. It was observed the most that endotracheal tube (42.3%, n=22) disturbed to family members. A significant difference was found between pre-test and post-test mean scores (z=-6,131, p= 0.000). In addition the difference between the pre-test and post-test mean scores of state anxiety scale of the relatives of working patients compared to the non-working patients was found to be significant (U = 224.00; p <0.05).Results: In this study, it was found that provided training for equipment about intensive care unit reduced anxiety level of patient relatives effectively and is beneficial. Providing training of life support equipment is suggested together with training patient relatives in the intensive care unit.

Amaç: Bu araştırmanın amacı, hasta başında verilen ekipman eğitiminin yoğun bakımda yakını olan bireylerin kaygı hissi üzerine etkisini belirlemektir.Gereç ve Yöntem: Ön test-son test tek gruplu yarı deneysel araştırma modeli olarak planlanan bu çalışma İstanbul'da bir eğitim araştırma hastanesinin 3. basamak yoğun bakım ünitesinde Mayıs-Eylül 2018 tarihleri arasında yürütülmüştür. Araştırmanın örneklemini 52 hasta yakını oluşturmuştur. Verilerin toplanmasında Hasta Yakını Bilgi Formu, Durumluk Kaygı Ölçeği (STAI), Hasta Bilgi Formu ve Hasta Yakını Eğitim Broşürü kullanılmıştır. Hasta yakınlarına eğitim öncesi bilgi formu ve kaygı envanteri uygulanmış, ardından hasta başında yüz yüze eğitim broşürü eşliğinde ekipman eğitimi verilmiştir. Eğitimin ardından kaygı ölçeği tekrar doldurulmuştur.Bulgular: Araştırmaya katılan hasta yakınlarının yaş ortalaması 50.42±13.05, %61.5 kadın (n=32) ve %78.8 (n=41) hastanın birinci derece akrabasıdır. Eğitim öncesi durumluk kaygı düzeyi ile katılımcıların cinsiyet grupları sıralama ortalamaları arasındaki farkın anlamlı olduğu (U=198,00; p< 0,05), kadınların kaygı düzeyleri (x ̅sıra=30,31), erkeklere göre (x ̅sıra=20,40) anlamlı şekilde yüksek bulundu. Aile üyelerini; en çok endotrakeal tüpün (%42.3, n=22) rahatsız ettiği görüldü. Katılımcıların Durumluk Kaygı Ölçeği ön test- son test puan ortalamaları arasında anlamlı fark olduğu (z=-6.131; p=0.000) ve çalışan hasta yakınlarının çalışmayanlara göre durumluk kaygı ölçeği ön test-son test puan ortalamaları arasında gözlenen farkın ise anlamlı olduğu tespit edildi (U=224.00; p<0.05). Sonuçlar: Verilen Yoğun Bakım Ünitesi ekipman eğitiminin hasta ailesinin kaygı düzeylerini anlamlı ölçüde düşürdüğü ve yararlı olduğu saptandı. Yoğun bakım ünitelerinde hasta yakınlarına verilen eğitimlere ek olarak yaşam destek ekipmanları eğitiminin de eklenmesi önerilir.