Kayseri's name is Karahisar Develi before 1945, but Behçetü'l-hadâyik fimev'izeti'l-halâyık, written between 1270-1286 by Fahrüddîn bin Mahmûd ibni'l-Huseyn ibni Mahmoud al-Tebrizi, who is now Yeşilhisar, It is the first and only rareoriginal work of the ancient Anatolian Turkish era.Work-related Behçetü'l Hadâyık began in 1949 in Turkey. In the 69 years periodfrom 1949 until 2018, Behçetü'l Hadayik was concentrated on the oldest Bursa copywhich was taken over in 1303. In 2018, a new work was added to the work on the oldestBursa copy. İn the thesis that was made, the copied copies were handled in 1429, 1475and 1524 years. Essentially there are five known copies of the text. It was indirectlybenefited from the copy of the Ankara copy, which was supposed to be closest to thesun, in the 16th century due to the lack of the manuscript.The oldest manuscript, theBursa manuscript, has not been included in the thesis because it was previously made asa thesis. Ibrahim Efendi's copy, which was accepted as the main text in the thesis, wasfirstly read, followed by the reading text and the edition of the edition of the Berlin andYazma Bağışlar. A brief linguistic examination of the text was made. Then, thegrammatical index and the dictionary of the main text were made. Then, thegrammatical index and the dictionary of the main text were made. In contrast to theoldest Bursa version, the three copies are much smaller than the old ones and reflect thesound characteristics of the Old Anatolian Turkish era more. It is also determined thatstandardization is being carried out in these copies. Important findings from the text aredetailed in the conclusion.This thesis, which deals with the three copies of Behçetü'l-Hadayik, the firstknown copyrighted work of the ancient Anatolian Turkish era, carries a novelty becausethe mentioned work has not been revealed as a complete text in Turkology. Thus, it isaimed to determine the vocabulary of Behçetü'l-Hadâyık, which is one of the rare worksof the Turcology community with the thesis, and to contribute to the dictionary and toshed light on the staff of the period of the Old Anatolian Turkısh period.

Kayseri‟ye bağlı adı 1945 yılından önce Karahisar Develi, günümüzdeYeşilhisar olan ilçede Fahrüddîn bin Mahmûd ibni‟l-Hüseyn ibni Mahmûd et-Tebrizîtarafından 1270-1286 yılları arasında yazılmış olan Behçetü'l-Hadâyık fi Mevʽizeti'l-Halâyık, Eski Anadolu Türkçesi döneminin bilinen ilk telif eseridir. Behçetü‟l-Hadâyıkile ilgili çalışmalar Türkiye‟de 1949 senesinde başlamıştır. 1949 yılından 2018 yılınakadar geçen 69 yıllık süreçte Behçetü‟l Hadâyık‟ın 1303 yılında istinsah edilmiş en eskitarihli Bursa nüshası üzerinde yoğunlaşılmıştır. Bu çalışmalara 2018 yılında bir yenisidaha eklenmiştir. Yapılan tezde 1429, 1475 ve 1524 senelerinde istinsah edilmişnüshalar ele alınmıştır. Esasen metnin bilinen beş nüshası bulunmaktadır. Günümüze enyakın olduğu sanılan 16. yüzyılda istinsah edilmiş Ankara nüshasından da, nüshanıneksik olduğu için dolaylı olarak yararlanılmıştır. En eski tarihli nüsha olan Bursanüshası da daha önce tez olarak yapılmasından dolayı teze dâhil edilmemiştir. Tezdeesas metin olarak kabul edilen İbrahim Efendi nüshası öncelikle okunmuş daha sonraokunan metin ile Berlin ve Yazma Bağışlar nüshalarının edisyon kritiği yapılmıştır.Metnin kısa bir dil bilgisel incelemesi yapılmıştır. Daha sonra esas metnin gramatikaldizini ve sözlüğü hazırlanmıştır. Ele alınan üç nüsha en eski tarihli Bursa nüshasındanfarklı olarak eskicil ögeleri çok daha az barındırmakta ve Eski Anadolu Türkçesidöneminin ses özelliklerini daha çok yansıtmaktadır. Bu nüshalarda standartlaşmayadoğru gidildiği de tespit edilmektedir. Metinden çıkan önemli bulgular sonsöz kısmındadetaylandırılmıştır.Eski Anadolu Türkçesi döneminin bilinen ilk telif eseri olan Behçetü‟l-Hadâyık‟ın Oğuzcalaşmış üç nüshasının ele alındığı bu tez, bahsi geçen eserinTürkoloji‟de tam bir metin olarak şimdiye kadar ortaya konmamış olmasından ötürü biryeniliği taşımaktadır. Böylece yapılan tez ile hem Türkoloji camiasının nadideeserlerinden olan Behçetü‟l-Hadâyık‟ın söz varlığı tespit edilerek sözlüklere katkısağlaması hem de Eski Anadolu Türkçesi dönemi çalışanlarına ışık tutmasıamaçlanmaktadır.