Environmental challenges faced at every scale in our age calls for global and local policy making and planning to take necessary measures to sustain the habitat we live in. Ecology is a major interdisciplinary science covering social and political spheres of these challenges and the role of planning is crucial on the existence and the remedy of ecological challenge. However, the knowledge gap between planning, ecology and environmental ethics, creates a contradiction of attitudes towards nature. This study is an attempt to provide insights to overcome this literature gap by rethinking planning from a radical ecology perspective and vice versa. The necessity of a radical ecology approach in planning derives from the urge to address and to counteract on the ecological challenge with its political and social dimensions. This study attempts to connect radical ecology theories and planning theories as well as providing examples of some environmental movement practices. To this end, relevant planning theories have been evaluated on their spatial approaches, and radical ecology theories have been introduced to lay a groundwork for further debate on how a radical ecology approach could be adopted as a tool to rethink the planning process. In order to give solidified examples of the theories, some environmental movements in Turkey are studied for further discussion to rethink planning with a radical ecology perspective. This study solidifies its efforts on evaluating and cross-referring radical ecology theories, planning theories and environmental movement experiences with their spatial significance. In this analysis, planning as a practice and institution, in theory, is focused on an alternative planning theory based on a radical ecology approach.

Günümüzde her ölçekte karşılaştığımız çevresel zorluklar küresel ve yerel siyasa yapımına ve planlama alanına, yaşadığımız habitatı korumak adına gerekli önlemlerin alınması için bir çağrı niteliğindedir. Ekoloji, karşılaşılan bu zorlukların sosyal ve siyasi yönlerini içeren disiplinlerarası bir temel bilimdir. Planlamanın rolü bu zorlukların gerek sebebi gerek çaresi olmada etmendir. Ancak, planlama ile ekoloji ve çevre etiği konuları arasındaki bilgi açığı, bu alanların doğaya karşı takındığı tavır açısından çelişki içindedir. Bu çalışma planlama ve radikal ekoloji yaklaşımlarını birbirinin perspektifinden yeniden düşünerek bu alanlar arasındaki bilgi açığının nasıl giderilebileceğine dair bir içgörü sağlamayı amaçlamaktadır. Planlamaya radikal ekoloji yaklaşımından bakma gereksinimi, ekolojik sorunların siyasi ve sosyal boyutlarına karşılık bulma arayışından ileri gelmektedir. Bu çalışma radikal ekoloji kuramları ile planlama kuramlarını bağlantılandırırken, bu çerçevede bazı çevre hareketi deneyimlerini örneklendirmeyi maksat edinmiştir. Bu doğrultuda, ilgili planlama kuramları mekansal yaklaşımları açısından değerlendirilmiş ve radikal ekoloji kuramları tartışma zemini oluşturmak üzere tanıtılarak, planlama sürecini yeniden ele alırken benimsenebilecek radikal ekoloji yaklaşımları tartışılmıştır. Kuramlara somut örnekler vermek adına, Türkiye özelinde bazı çevre hareketlerinden yola çıkarak planlamaya radikal ekoloji kuramları üzerinden bir bakış geliştirilmeye çalışılmıştır. Bu çalışma radikal ekoloji kuramları, planlama kuramları ve çevre hareketleri deneyimleri ile bunların mekansal önemini birbiriyle karşılaştırma çabasındadır. Bu analizde, bir uygulama ve kurum olarak planlama, kuramsal olarak radikal ekoloji yaklaşımına dayanan alternatif bir anlayış odağında irdelenmiştir.