Differences in the composition, microstructure, environmental conditions and surface elemental composition of ceramics will affect the degree of corrosion degradation in an aqueous environment. The aim of this study was to evaluate the effect of surface finishing methods, surface elemental composition, pH and temperature on possible structural surface changes in different dental ceramic materials in a provocative corrosive environment.20 ceramic disks (10x3 mm) were fabricated from EmpressII, Zirkonzahn, Noritake Cerabien ZR, Finesse and Vita VM7 in a special mold and divided into 2 groups of autoglaze and polishing (n=10). Surface roughness (Ra) of each specimen was evaluated using a profilometer and surface elemental analyses were conducted using EDX before and after corrosion tests. The specimen were then subjected to in vitro corrosion (pH4,5- pH7- pH9 water at 37 ± 2°C for 18 h and 4% acetic acid solution pH=2,4 at 80 ± 2°C for 18 h). The analyses of ion release were performed with ICP-MS. The major leaching elements were sodium, silicium, aluminum and lithium both in acid and water corrosion experiments. The data were statistically analyzed by ANOVA and Tukey HSD test (?=0.05). Multiple comparisons of Ra and surface elemental composition between pH groups of each ceramic were computed by t-test. No systematic tendency of differences in dissolution were found among ceramic groups. Most of the groups demonstrated a smoother surface or just a minor increase in surface roughness. In the EDX spectrum, peaks representing Na, Ca, Al, Si were found. Composition and microstructure alone did not provide a full explanation for the individual differences in surface corrosion when exposed to corrosive medium. None of the dental ceramics studied are chemically inert in an aqueous environment. However corrosion resistance in progressive environment might be further studied.

Seramiklerin içerikleri, mikroyapıları, çevresel etkenler ve yüzeylerindeki element dağılımı sulu ortamlardaki korozyon dirençlerini etkilemektedir. Bu çalışmanın amacı, yüzey bitirme teknikleri, yüzeydeki element dağılımı, pH ve sıcaklığın etkisiyle farklı dental seramiklerin koroziv ortamlarda yüzeylerinde oluşabilecek olası değişikliklerin değerlendirilmesidir.Özel bir kalıp içerisinde 20 seramik disk (10x3mm) hazırlanmış, natürel glazür ve polisajlı olmak üzere 2 gruba ayrılmıştır (n=10). Korozyon testlerinin önce ve sonrasında her bir örneğin yüzey pürüzlülüğü (Ra) bir profilometre kullanılarak ölçülmüş, yüzeydeki element analizleri ise EDX ile yapılmıştır. Örneklere daha sonra in vitro korozyon testleri uygulanmıştır (18 saat süresince 37 ± 2°C'de pH4,5-pH7-pH 9 olan suda ve 18 saat süresince 80 ± 2°C'de pH2,4 olan %4' lük asetik asit solusyonunda). İyon salınım analizleri ICP-MS cihazı kullanılarak yapılmıştır. Hem su hem asit deneylerinde en fazla salınan elementler sodyum, silisyum, aluminyum ve lityum olmuştur. Verilerin istatistiksel değerlendirmeleri Tek Yönlü Varyans Analizi ve Tukey HSD testi ile yapılmıştır (?=0.05). Her seramik grubu için Ra ve pH değerleri arasındaki ikili karşılaştırmalar t-testi ile yapılmıştır. seramik gruplarının çözünme miktarlarında belirgin bir eğilim bulunmamıştır. Glazürlü ve polisajlı tüm gruplar ya daha pürüzsüz ya da yüzeyde çok az artan pürüzlülük değerleri göstermiştir. EDX spektrumunda en sivri tepe noktalarında Na, Ca, Al, Si bulunmaktadır. Farklı çevresel etkenlere maruz kalan seramik türlerinde yüzeyde görülen değişiklikleri malzemenin mikroyapısı ya da içeriği tek başına açıklayamamaktadır. Test edilen seramik türlerinin hiçbiri sulu ortamlarda kimyasal olarak biyouyumlu değildir. Ancak farklı çalışmalarda korozyona karşı dayanımın daha yıpratıcı ortamlarda incelenmesi gerekmektedir.