This thesis aims to analyze the works of contemporary women poets and their predecessors who have established a women?s literary tradition and a feminist poetics, breaking free from the patriarchal literary tradition.Chapter I gives an overview of women?s writing through history. Women writers have been ignored and excluded from the tradition, more so in the genre of poetry writing. In the twentieth century, women writers and critics called for the need to create a literary tradition of their own. Chapter II explores the different narrative strategies used by women poets in order to create a feminist poetics. In the first part, the relation between gender and language use is analyzed in the poems of Emily Dickinson, Kathleen Fraser, and Alicia Ostriker. Dickinson brought innovations in the use of language and metaphors and paved the way for her successors. Her experiments with grammar and use of duplicity enable her to create a female difference in poetics. Fraser uses a disruptive and associational language in her poems, reflecting women?s experience and point of view. Her experimental writing is characterized by linguistic innovation which explores the possibility of feminine writing or écriture féminine. Alicia Ostriker uses a confessional and plain style to bare open different aspects of women?s life experiences and point of view. In the second part, women?s literary tradition is explored in terms of visual poetics and its relation to gender. Modernist male poets have handed down poetic models that do not lend themselves to express female experience, but modernist women invented different forms to express themselves. H.D. introduced the concept of the palimpsest ? layered writing, writing on top of imperfectly erased old texts ? which is a technique used by Kathleen Fraser and Rachel Blau DuPlessis. Kathleen Fraser experiments with language and form, exploring innovative ways of illustrating female experience. Rachel Blau DuPlessis, like Fraser, uses palimpsest as a technique in creating a visual poetics. In addition to this technique, both DuPlessis and Fraser use the page as a visual field for their innovative work. Broken-up lines, handwritten texts intertwined with typeset texts, and inserting alternative words comprise these poet?s visual poetics. The final part of Chapter II focuses on mythic rewriting in the poems of Alicia Ostriker, Eleanor Wilner, and the British poet Carol Ann Duffy. Through a revision of the traditional texts that construct silent and passive images of women, feminist writers enable the female characters to tell the other side of the stories. These women poets, among many others, succeed in giving a voice to the muted female characters in order to create an alternative version of the mythic tales.

Bu tez çalışmasında, feminist poetika (feminist poetics) ve yeniden yazım çerçevesinde, yirminci yüzyıl kadın şairler ve eserlerinin bu yazın alanına getirdikleri yenilikler incelemiştir. Önemli kuramcı ve şair olarak incelenen Alica Suskin Ostriker, Rachel Blau DuPlessis ve Kathleen Fraser, yirminci yüzyıl kadın şiirlerinde kullanılan ?anlatı stratejileri? üzerinde durmakta. Kendi eslerinde de olduğu gibi, kadın yazarlar geleneksel ve erkek egemen anlatı tarzından farklı olarak, kendi kural, dil kullanımlar, ve yenilikçi tarzları ile farklı bir gelenek oluşturmaktadırlar. Bu yeni gelenek, şairlerin yaratıcılığını göstermekte ve gerçek kadın deneyimini doğru şekilde yansıtması açısından son derece özgündür ve farklı anlatım teknikleri kullanmaktadırlar. İkinci bölümde, kadın yazarların eserlerinde yukarıda açıklanan anlatım tekniklerinin kullanılmaları irdelenmiştir. Amerikalı şair Emily Dickinson şiirlerinde, dilin özgün kullanımı ve yenilikçiliği, onu takip eden kadın yazarlar için bir kadın şiir geleneğinin yolunu açmıştır. Dickinson, dil kullanımı dışında, şiir formuna da yenilikler getirmiştir. Şiirlerinde dili özgün bir şekilde kullanan bir diğer şair ve eleştirmen Alicia Suskin Ostriker, yalın dil kullanımıyla, kadın deneyimini gerçeğini ve ortak kadın bilincini gözler önüne sermektedir. Bir diğer Amerikalı şair ve eleştirmen, Kathleen Fraser, şiirlerinde kullandığı dili, ataerkil ve lineer dil kullanımına meydan okumakta, ve yıkıcı ve yenilikçi bir dil kullanımıyla kadın şiir geleneğine önemli katkıda bulunmaktadır. Dili kendilerine özgü kullanmak dışında, kadın şairler görsellik anlamında da anlatım teknikleri kullanmaktadırlar. Bu alanda özellikle Kathleen Fraser ve şair ve eleştirmen Rachel Blau DuPlessis öne çıkmaktadır. Şiirlerinde şekli ön planda tutarak, kadın deneyimini ve dünyaya bakış açılarını ifade etmektedirler. Bu şairlerin ayrıca kullandığı bir diğer anlatım tekniği, H.D.'nin (Hilda Doolittle) icat ettiği palimpsest'dir ? tamamen silinmemiş eski metinlerin üzerine yazılan yeni metinler. Özellikle DuPlessis'in şiirlerinde kullandığı bu teknik, metinler arası bağlantı kuran ve eski metinler yorumlayan şiirleri yaratmaktadır. Bölümün son kısmında, kadın şairlerin yapıtlarında mitlerin kadın bakışından yeniden yazılması üzerinde durulmuştur. Ostriker, Eleanor Wilner, ve İngiliz şair Carol Ann Duffy, şiirlerinde kadın tarihi ve deneyimlerindeki boşlukları doldurmak üzere, mitleri yıkıp yeniden yazma yoluna girmişlerdir. Eserlerinde, kadın sesi ve tarihi yansıtılarak, onların hikayesi anlatılmıştır ve belirli cinsiyet rolleri doğrultusunda stereotipik karakterler olarak çizilen kadın karakterler, ataerkil metinlerde olduğu gibi, nesne yerine özne halini alıp kadın tarihini yansıtmışlardır.