The aim of the present study was to compare the self-development and self regulation of toddlers under the protection of government based on where they reside e.g. foster care, care villages, child homes and institutions. Temperament was taken as a moderator. Participants were 24-35 months old children who were residing in different care types in Ankara, Denizli and İstanbul and children who were staying with their families in low socioeconomic high-risk environments in Ankara. In order to measure self-concept development, The Self-Concept Questionnaire (SCQ) was used and three self-recognition tasks (mirror task, mat pick-up task, and photo task) were administered to children. Four temperamental characteristics (frustration, inhibitory control, perceptual sensitivity and soothability) were taken from Early Childhood Behavior Questionnaire (ECBQ). Moreover, self-regulation of children was also measured by one of the sub-scales of (SCQ), and gift delay task. Hierarchical regression analyses were run for each developmental outcome in order to see the moderator effects of frustration and perceptual sensitivity. Chi-square analyses were run for each self-recognition task in order to see the difference between different care types. The results revealed that there was a significant difference between institutions and child homes on self-description and evaluation and self-recognition sub-scales. Children in the low SES families were better than children in the institution on the sub-scales of SCQ and photo task. In addition, moderation role of perceptual sensitivity and frustration were found between care types. The results were discussed in the light of the literature.Keywords: Institution, Child Homes, Self-Concept, Self-Regulation and Temperament.

Bu çalışmanın amacı, korunma altında olan çocukların bakım çeşitlerine (çocuk evi, sevgi evi, çocuk yuvası ve koruyucu aile) göre gelişimlerini karşılaştırmaktır. Benlik gelişimi ve kendini düzenleme becerisi, gelişimsel sonuç olarak alınmıştır ve çocukların mizacının aracı değişken olarak gelişimleri üzerindeki etkisine ayrıca bakılmıştır. Katılımcılar Ankara, İstanbul ve Denizliden 24 ila 36 ay arası çocuklardır. Devlet bakım çeşidine ek olarak, ailesinin yanında büyüyen fakat ekonomik olarak dez-avantajlı ortamda yetişen çocuklar da karşılaştırma grubu olarak alınmıştır. Çocukların benlik gelişimlerini ölçmek için `Benlik Gelişim Envanteri` Türkçeye çevrilerek kullanılmıştır. Ölçeğin yanında, üç farklı yöntem de kullanılmıştır; bunlar ayna da kendini tanıma, battaniyenin üzerinden kalkma ve fotoğrafta kendini tanıma. Kendini kontrol becerilerini ölçmek içinde hediye için bekleme (gift-delay) yöntemi uygulanmıştır ve çocukların bekleme süreleri ile hediyeye dokunma davranışları kaydedilmiştir. Mizaç ölçeği olarak ta, `Çocuk Davranış Anketi` Türkçeye çevrilerek dört alt ölçeği (engellenme/mahrumluk, engelleme denetimi, algısal hassasiyet ve sakinleşmedir) kullanılmıştır. Uygulamalar çocuklarla bireysel olarak yapılmıştır, ölçekler ise kurumlarda bakıcı anneler evler de anneler tarafından doldurulmuştur. Kurumlarda gelişim farklılıklarını ve mizacın aracı değişken rolünü görmek için hiyerarşik regresyon analizi kullanılmıştır. Çocuklara uygulanan benlik gelişim uygulamalarının gruplar arası farkını görmek için ise ki kare testi kullanılmıştır. Çalışma sonuçları göstermiştir ki, çocuk evinde kalan çocuklar ile çocuk yuvasında kalan çocuklar arasında benlik gelişimleri açısından anlamlı bir fark vardır. Aile yanında kalan çocuklar ile çocuk yuvasında kalan çocuklar arasında da benlik gelişimi açısından anlamlı fark bulunmuştur. Ayrıca mizacın aracı değişken olarak bakım çeşitleri ve çocukların gelişimi arasında yordayıcı rolü bulunmuştur. Tüm bu bulgular, çalışmanın katkıları ve eksiklikleri literatür kapsamında tartışılmıştır.Anahtar kelimeler: Çocuk Yuvası, Çocuk Evi, Benlik Gelişimi, Kendini Kontrol Becerisi ve Mizaç.