This thesis examines the comparatıve relation of the two countries (Turkey and Ethiopia) in trade & investment. The thesis challenges the conventional postulate of trade and foreign direct investment (FDI) as parallel and comparable between Turkey and Ethiopia. Based on the nature and function of FDI, it argues that FDI is a neutral capital flow that underpins both Turkish production and independent trade with Ethiopia, and therefore, FDI always supports trade in the production and distribution among them. Then, it tries to highlight the impact of trade on FDI and FDI on trade respectively. The thesis also argues for a Bilateral Agreement on Investment (BAI) under the WTO regime, and demonstrates that the proposed BAI is compatible with the WTO regime. Finally, it tries to identify factors challenges and opportunities in the relation. It concludes that trade and FDI, restrictive and incentive, trade and FDI restrict or distort both trade and FDI and therefore reduce domestic and economic welfare. Therefore, governments should abandon restrictive and incentive trade and FDI.

Bu tez, iki ülkenin (Türkiye ve Etiyopya) ticaret ve yatırımdaki karşılaştırmalı ilişkisini incelemektedir. Türkiye ile Etiyopya arasındaki geleneksel ticaret varsayımına ve doğrudan yabancı yatırımlara (DYY) paralel ve karşılaştırılabilir düzeydeki zorluklara ve Fırsatlara bakyor. Doğrudan yabancı yatırımın niteliğine ve işlevine dayanarak, doğrudan yabancı yatırımın hem Türkiye'nin üretimini hem de Etiyopya ile bağımsız ticaretini destekleyen tarafsız bir sermaye akışı olduğunu savunmaktadır. Bu nedeniyle doğrudan yabancı yatırım üretim ve dağıtımda ticareti desteklemektedir. Ardından, ticaretin sırasıyla DYY ve DYY üzerindeki ticaret etkisini vurgulamaya çalışır. Bu Tez ayrıca, DTÖ rejimi altındaki İkili Yatırım Anlaşmasını tartışarak önerilen İkili anlaşması'nin uyumlu olduğunu gösteriyor. Son olarak, ilişkideki zorlukları ve fırsatları belirlemeye çalışmaktadır. Ticaret ve DYY, kısıtlayıcı ve hem ticareti hem de DYY'yi çarpıttığı ve dolayısıyla yerel ve ekonomik refahı azalttığı sonucuna varılmıştır. Bu nedenle, hükümetler kısıtlayıcı ve teşvik edici ticaret ve DYY'yi düzenlemeler yapmaya çalışmalıdır.