The connection between artificial teeth and denture base is essential for the integrity of dentures. Failure of the bond between acrylic resin teeth and denture base material remains a considerable problem. This study evaluated the effect of acrylic resin type (heat-polymerized, light-polymerized and autopolymerized), ridge lap surface treatment and thermocycling on the microtensile bond strength of acrylic teeth.The ridge laps of 108 identical highly cross-linked acrylic teeth (Integral) were ground and pre-treated using different conditioning liquids (acetone, bonding agent, monomer, dichloromethane, wax solvent). Heat- polymerized (Paladent20), light- polymerized (Eclipse) and autopolymerized (PaladentRR) resins were prepared as recommended by the manufacturer and applied on the acrylic denture teeth. Each tooth-acrylic resin set was serially sectioned to obtain rectangular bar specimens with mean cross-sectional area of 1mm2. Half of the bars in each group were thermocycled (10,000 cycles between 5oC and 55oC). The microtensile bond strength tests were performed in universal testing machine at 1 mm/min speed until failure. Statistical analyses performed with Kruskal Wallis and Mann Whitney U tests (p<0.05).There were significant differences in the bond strengths between acrylic resins to denture tooth. The highest bond strength values were obtained using the heat-polymerized denture base material, whereas the lowest values were found with the autopolymerized resin. Acetone application provided highest bond strengths in light- and autopolymerized groups. However, in heat-polymerized specimens, the highest bond strength achieved by bonding agent group. Thermocycling had no significant effect on the bond strength of denture teeth to heat-, light- and autopolymerized acrylic resins.Key Words: Acrylic resins, microtensile bond strength, denture teeth, thermocycling, surface treatment.

Yapay dişler ile protez kaidesinin bağlanması hareketli bölümlü ve tam protezlerin bütünlüğü için zorunludur. Akrilik yapay dişler ve protez kaide materyalinin bağlanmalarındaki başarısızlık önemli problem teşkil etmektedir. Bu çalışmanın amacı akrilik reçine tipinin, yapay dişin krete bakan yüzeyine yapılan uygulamaların ve termosiklusun, akrilik dişler ile protez kaidesi arasındaki mikro gerilim bağlanma dayanımına etkisini incelemektir.Yüksek çapraz bağlantılı 108 adet akrilik yapay dişin krete bakan yüzeyleri düzleştirildi ve yüzey uygulaması için kimyasallarla (aseton, bonding ajan, monomer, diklorometan, mum uçurucu) ıslatıldı. Isı ile, ışık ile ve kimyasal olarak polimerize olan reçineler üretici firma talimatları doğrultusunda hazırlandı ve yapay dişlerle birlikte polimerizasyonları sağlandı. Tüm örnekler kesilerek 1mm2lik çubuklar haline getirildi. Her gruptaki çubuk haline getirilmiş örneklerin yarısı 5 0C- 55 0C ve 10.000 devir termosiklusa maruz bırakıldı. Örneklere mikro gerilim bağlanma dayanımı cihazında 1mm/dk hızda kopma gerçekleşinceye kadar kuvvet uygulandı. Kopma anında okunan değerler MPa cinsinden hesaplandı. Verilerin istatistiksel analizi için Kruskal Wallis testi ve farklılığa neden olan grubun tespitinde Mann Whitney U testi kullanıldı sonuçlar % 95 güven aralığında değerlendirildi (p<0.05).Akrilik reçineler arasında, akrilik yapay dişler ile mikro gerilim bağlanma dayanımı bakımından anlamlı farklılık gözlendi. En yüksek bağlanma dayanımı akrilik reçinelerden ısı ile polimerize olan örneklerde, en düşük ise kimyasal olarak polimerize olan örneklerde saptandı. Aseton uygulamasının ışık ile ve kimyasal olarak polimerize olan örneklerde, bonding ajan uygulamasının ise ısı ile polimerize olan örneklerde en yüksek bağlanma dayanımını sağladığı saptandı. Termosiklus uygulamasının ısı ile ışık ile ve kimyasal olarak polimerize olan örneklerin bağlanma dayanımında anlamlı fark yaratmadığı gözlendi.Anahtar Kelimeler: Akrilik reçineler, mikro gerilim bağlanma dayanımı, yapay dişler, termosiklus, yüzey uygulamaları.