In this study, it was aimed to compare the distress tolerance and discomfort intolerance levels of patients with fibromyalgia syndrome and patients with rheumatoid arthritis. 30 fibromyalgia syndrome patients who applied to the Physical therapy autpatient clinic of Denızlı State Hospital and 30 rheumatoid arthritis patients who applied to the rheumatology autpatient clinic participated on the voluntary basis. Of the 60 patients that were sampled, 34 were female and 26 were male. `Distress Tolerance Scale` was used to measure patients' level of distress tolerance and `Discomfort Intolerance Scale` was used to measure the level of discomfort intolerance. As a result of the independent samples t-test analysis, distress tolerance level of patients with fibromyalgia syndrome has been found lower than patients with rheumatoid arthritis. SDÖ-T and SDÖ-Ö levels which are subscales of SDÖ were found to be lower in patients with fibromyalgia syndrome than in patients with rheumatoid arthritis. There was no statistically significant difference between the SDS-R levels of both disease groups but it was found to be clinically low. There was no significant difference in terms of the level of discomfort intolerance between patients with fibromyalgia syndrome and patients with rheumatoid arthritis. Patients who getting social support with fibromyalgia syndrome and patients who getting social support with rheumatoid arthritis was found that the distress tolerance level was higher. Patients with fibromyalgia syndrome and rheumatoid arthritis who received psychiatric treatment were found to have a lower level of SDÖ-T and SDÖ-Ö levels which are subscales of SDÖ. The findings of the study were discussed with respect to the relevant literature.

Bu araştırmada, fibromiyalji sendromlu hastalar ile romatoid artritli hastaların sıkıntıya ve rahatsızlığa dayanma düzeylerinin karşılaştırılması amaçlanmıştır. Araştırmaya, Denizli Devlet Hastanesi'nin Fizik Tedavi Polikliniğine başvuran 30 fibromiyalji sendromlu hasta ve Romatoloji Polikliniğine başvuran 30 romatoid artritli hasta gönüllülük esasına dayalı olarak katılmıştır. Örneklemi oluşturan 60 hastanın 34'ü kadın ve 26'sı erkektir. Hastaların sıkıntıya dayanma düzeylerini ölçmek için `Sıkıntıya Dayanma Ölçeği` ve rahatsızlığa dayanma düzeylerini ölçmek için `Rahatsızlığa Dayanma Ölçeği` kullanılmıştır. Bağımsız grup t testi analizi sonucunda fibromiyalji sendromlu hastaların sıkıntıya dayanma düzeyi romatoid artritli hastalarına göre daha düşük bulunmuştur. Fibromiyalji sendromlu hastalarının sıkıntıya dayanma alt ölçeklerinden SDÖ-T ve SDÖ-Ö düzeyi romatoid artritli hastalarına göre daha düşük bulunmuştur. Her iki hastalık grubunun SDÖ-R düzeylerinde ise istatistiksel olarak bir farklılık görülmemiştir ancak klinik olarak düşük olduğu görülmüştür. Rahatsızlığa dayanma düzeyleri açısından ise fibromiyalji sendromlu ve romatoid artritli hastalar arasında anlamlı bir farklılık bulunmamıştır. Sosyal destek alan fibromiyalji sendromlu ve romatoid artritli hastaların sıkıntıya dayanma düzeyi daha yüksek olduğu görülmüştür. Psikiyatrik tedavi alan fibromiyalji sendromlu ve romatoid artritli hastaların sıkıntıya dayanma düzeyi alt ölçeklerinden SDÖ-T ve SDÖ-Ö düzeyinin daha düşük olduğu bulunmuştur. Araştırmanın sonuçları alanyazın ışığında tartışılmıştır.