The absence of a legislator is one of the features of international society. Now, freed from the veto threat, the Security Council has spread out its capabilities and recently adopted general and impersonal rules disconnected from any special crisis, on the basis of three resolutions 1373(2001), 1540(2004), and 1566(2004), rooted in chapter VII. The legitimacy as well as the validity of this practice may be disputed. The Security Council used it several times in fact, yet moderately, when seeking to complement obligations linked to the fight against terrorism, as the General Assembly would not adopt the relevant rules and conventions. Although some States may have objected, resolutions have been adopted with no great problem. This practice has nevertheless led to raise once more the issue ofcontrol over Security Council resolutions.With SC-Resolution 1373 (2001) the Security Council created general and abstract obligations in the field of counter-terrorism that, under Chapter VII of the Charter, are immediately binding on all States. While one such legislative act could be considered an aberration, the acceptance of SC-1373 by the states, and the prevailing political dynamic, has prompted the Council to engage in more of this generally-applicable non-localized law-making. Resolution 1540 (2004) on obligations of all states concerning weapons of mass destruction, has provoked much more intense reactions.

Uluslararası toplumun özelliklerinden biri de bir yasa koyucunun yokluğudur. Halbuki, artık geniş ölçüde veto tehdidinden kurtulmuş olan Güvenlik Konseyi, potansiyelini geliştirmiş ve VII. Bölüme dayanarak kabul etmiş olduğu 1373(2001), 1540(2004) ve 1566(2004) sayılı Kararlarıyla, 3 defa, belirli bir krizin ele alınması ile ilgisi olmayan, genel ve kişilik dışı kurallar koymuştur. Bu uygulamanın meşruiyeti kadar geçerliliği de tartışma konusu yapılabilir. Güvenlik Konseyi buna birçok kere başvurmuştur. Ancak bunu, belli bir ölçüde, mevcut yükümlülükleri tamamlamak amacıyla, özellikle terörizme karşı mücadele kapsamında, Genel Kurul'un ilgili düzenlemeleri kabul etmemesi hallerinde kullanmıştır. Söz konusu kararlar, bazı devletlerin itirazlarına rağmen büyük bir zorluk yaşanmadan kabul edilmiştir. Bu uygulama yine de bir kez daha, Güvenlik Konseyi kararlarının kontrolü sorununu gündeme getirmiştir.Güvenlik Konseyi'nin 1373 sayılı Kararı (2001) ile terörizm karşıtı genel ve soyut kısıtlamalar getirilmiş, bu kısıtlamalar (Andlaşma'nın VII. bölümünde geçmekte) tüm üye devletleri bağlamıştır. 1373 sayılı Kararın tüm üyeler tarafından kabul edilmesi ve söz konusu politik hareketlenmenin üstün gelmesi Konsey'i genele uygulanabilen, bölgesel olmayan yasa koyuculuğa teşvik etmiştir. 1540 sayılı Karar (2004) kitlesel imha silahlarıyla ilgili kısıtlamaları içerip tüm üyeleri ilgilendirmiştir. Bu karar çok ciddi tepkilere neden olmuştur. Bilindiği üzere, Üye ülkeler belli normları kabul ya da reddetme özgürlüğüne sahiptir. Bu nedenle Andlaşma imzalamama ya da adli adetlerin oluşmasına direnme hakları vardır. Uluslararası hukukun oluşması üyelerin hukuksal eşitliği ilkesine de dayanmaktadır. Ancak Konseyin genel yasama süreci, Andlaşma'nın VII. Bölümünde bu iki prensibi yürürlükten kaldırmıştır.