Ahmet Mithat Efendi (1844-1912) one year after he published his travel narrative in 1889, Avrupa'da Bir Cavelan (2015), he began serializing Ahmet Metin ve Şirzat (2015) in 1891. Avrupa'da Bir Cevelan, the work of Ahmet Mithat's first encounter with Europe, is a narrative in which the author has made it clear that Ottoman Empire is far behind the West. The reflection of the occidental discourse caused by this situation is seen in Ahmet Metin ve Şirzat. The discourse of both technical and moral superiority of the East is narrated to the reader through an advanced narrative technique. Therefore, this thesis aims to show how, when Ahmet Mithat had to accept the superiority of the West, he benefited from complex and advanced novel techniques in a compensatory manner. To understand this, first, the skeleton of discourse supported by embedded narratives will be revealed. In doing so, the terminology of Manfred Jahn (2012) will be used. Then, it will be explained how this skeleton shapes in flesh and discourse becomes concrete and representable on the basis of Bakhtin's (1981) chronotope (time-space) concept. In this way, it will be claimed that the occidental attitude, which does not receive enough attention, is an important field of ideological struggle and that Ahmet Mithat put forward a serious fight through narrative techniques in this novel.

Ahmet Mithat Efendi (1844-1912) Avrupa'da Bir Cevelan (1889) adlı yolculuk anlatısını kitaplaştırdıktan bir yıl sonra Ahmet Metin ve Şirzat (1891) romanının tefrikasına başlar. Ahmet Mithat'ın Avrupa ile olan ilk karşılaşmasının ürünü olan Avrupa'da Bir Cevelan yazarın Batı karşısında Doğu'nun çok gerisinde kaldığını açıkça ifade ettiği bir anlatıdır. Bu durumun yol açtığı oksidentalist söylemin yansıması Ahmet Metin ve Şirzat'ta görülür. Hem maddi hem manevi anlamda üstün bir Doğu söylemi okura gelişmiş bir anlatı tekniği aracılığıyla iletilir. Dolayısıyla bu tez, Ahmet Mithat'ın Batı'nın üstünlüğünü kabul etmek zorunda kaldığında bu gerçekliği telafi edici bir tavırla nasıl karmaşık ve gelişmiş roman tekniklerinden yararlandığını ortaya koymayı hedefler. Bunu anlamak için öncelikle söylemin gömülü anlatılarla desteklenen iskeleti ortaya konacaktır. Bunu yaparken Manfred Jahn'ın (2012) terminolojisinden faydalanılacaktır. Daha sonra bu iskeletin nasıl ete kemiğe büründüğü, söylemin somut ve temsil edilebilir hale geldiği Bakhtin'in (1981) kronotop (zaman-uzam) kavramı üzerinden açıklanacaktır. Bu sayede, yeterince ilgi göremeyen oksidentalist tavrın aslında önemli bir ideolojik mücadele alanı olduğu ve Ahmet Mithat'ın da bu romanda anlatı teknikleri sayesinde ciddi bir mücadele ortaya koyduğu iddia edilecektir.