Justice and Development Party?s continuous popularity among the lower classes despite its neoliberal economic policies has puzzled political analysts. This study attempts to sketch party?s strategies toward `packaging? neoliberalism and rendering it acceptable to a conservative constituency. It argues that the Justice and Development Party has developed a new kind of populism departing from classical populist examples with a commitment to free market economy yet proving to be equally enthusiastic and appealing in its pro-people credentials. Convincingly inheriting the populist discourse of popular-peripheral empowerment, without confronting the raison d?etat, and staying within a patrimonial-paternalistic universe of meanings and symbols, the party merged that discourse with the ?help yourself? ideology of the markets. As such, the party tried to complete Özal?s effort in revolutionizing the common sense about the market, and how public interest relates to it. The study locates the discussion in the wider context of neoliberal globalization and points to the similarities with the Latin American experience of 1990s. It analyzes the transformation of the Turkish economy under the rule of Justice and Development Party and attempts to identify winner and loser groups. Then, it invites attention to certain policy fields (education, health, anti-poverty aid and public housing) that were effectively made use of in order to court the lower classes, while at the same time contributing to the wider marketization agenda ? both by keeping popular dissent at bay and with the marketized ways in which they are served. Lastly, it explores how market capitalism was constructed in the party?s discourse. It puts forward the view that contrary to what is often assumed, the party did not so much use its ideational battle on behalf of the ?people? with a culturally distant ?elite establishment? in an instrumental fashion to pass its economic policies unnoticed, but it tried to construct a new understanding of the economy to turn it into a very front in that battle.

Adalet ve Kalkınma Partisi'nin neo-liberal ekonomik politikalarına rağmen alt sınıflar nezdinde süregiden popülaritesi, siyaset analizlerinde tartışma konusu olmuştur. Bu çalışma, partinin neo-liberalizmi ?pazarlama? ve onu muhafazakar bir kitle için makbul kılma doğrultusundaki stratejilerini ortaya koymaya çalışmaktadır. Adalet ve Kalkınma Partisi'nin, klasik populist örneklerden serbest piyasa ekonomisine bağlılığıyla ayrılan, fakat halkçılık iddiasında aynı derecede coşkulu ve cezbedici yeni bir popülizm geliştirdiğini savunmaktadır. Parti, halkı/?çevreyi? güçlendirme iddiasındaki populist söylemi ikna edici biçimde tevarüs etmiş; hikmet-i hükümet fikrini karşısına almadan ve patrimonyal-pederane bir anlamlar ve simgeler evreninde kalarak söz konusu söylemi piyasalarda hakim ?kendini kurtar? ideolojisi ile birleştirmiştir. Bu şekilde Özal'ın, piyasanın kamu çıkarıyla ilişkisi hakkındaki algıyı bir devrime uğratma yönündeki çabalarını tamamlamayı denemiştir. Çalışmamız, konuyu geniş bir neo-liberal küreselleşme bağlamına oturtmakta ve 1990'lardaki Latin Amerika deneyimiyle arasındaki benzerliklere işaret etmektedir. Adalet ve Kalkınma Partisi yönetiminde Türk ekonomisinin geçirdiği dönüşüm çözümlenerek kazanan ve kaybeden gruplar belirlenmeye çalışılmıştır. Alt sınıflara hitap etmek için etkili biçimde kullanılan birtakım politika alanlarına (eğitim, sağlık, yoksulluk yardımı ve toplu konut) dikkat çekilerek bu alanlardaki politikaların aynı zamanda genelde yürütülen piyasalaşma gündemine de ? hem oluşabilecek toplumsal tepkiyi önlemek dolayımıyla, hem de bizzat piyasalaşmış sunuluş biçimleri üzerinden ? hizmet ettikleri belirtilmiştir. Son olarak piyasa kapitalizminin parti söyleminde hangi biçimlerde inşa edildiği incelenmiştir. İncelemeye göre, sıklıkla varsayıldığının aksine, parti kültürel bir uzaklıkta konumlandırdığı ?seçkinler düzeniyle? ?halk adına? girdiği fikirsel mücadeleyi araçsal biçimde kullanıp ekonomi politikalarını gözlerden kaçırmaktan ziyade, ekonomi konusunda yeni bir anlayış inşa ederek onu mücadelenin cephelerinden birisi haline bilhassa getirmeye çabalamıştır.