ABSTRACT Since the early 1980s, West European democracies have witnessed another growing tide of right-wing radicalism. Since then, some already existing radical right-wing parties have gained significant success and have penetrated mainstream politics, while some newly founded ones emerged on the radical right-wing political scene. This recent wave, as compared to the previous ones observed in the 1950s and 1960s, has become more widespread and alarming. Political scientists have been interested in this wave from the beginning, and a rapid- growing literature has emerged. Nevertheless, although very rich and detailed on related cases, this literature has proved to be scattered and ineffectual to answer the leading questions of the debate. Many answers have been put forward, though not providing a consensus on the basic questions; such as, how these parties could be labelled, exactly what kind of politics they represent and what kind of challenge they pose to the liberal democratic orders, which conditions favour their success and failure, etc. However, almost every work published since the 1980s has shared the common premise that these parties have enjoyed an ever growing success. The present study is designed to question the actual power or efficacy of these parties in their related democracies. Various radical right-wing parties in fourteen democracies are examined. The research is predominantly based on the rich 268resources offered by the existing literature, especially on the detailed case studies. The parties in concern are described and analyzed in terms of origin, leadership, ideology and strategy, policy orientation, electoral history, voter support and the social composition of the support base, relationship with other actors on the political scene, etc. This study has concluded that, in most democracies, these parties do not represent any significant success. Even in those cases where they hold better levels of political representation and endurance, their voter support can change dramatically, and their acceptability for public office is much more problematic. Consequently, this thesis argues that, the perception of the ever growing threat of radical right is a result of the recent weakness of the liberal democratic status quos, as well as the actual power of the parties in concern. 269.

ÖZET 1980'lerden itibaren Batı Avrupalı demokrasilerde radikal sağ partilerin peş peşe yükseldiği gözlendi. Bir yandan, önceden mevcut marjinal partilerden bazıları ana akım politikayı zorlayan basanlar kazanırken; diğer yandan, yeni radikal sağ partiler kuruldu. Bu dalga, 1950'lerdeki ve 1960'lardaki iki cılız dalgaya kıyasla, oldukça dikkat çekici bir yaygınlık ve yükseklik gösterdi. Siyaset bilimciler, bu dalgayı büyük bir dikkatle gözlediler ve bu alanda hayli geniş bir literatür üretildi. Bu konuda hemen her yeni gelişme yeni çalışmalarca kaydedildi ve analiz edildi. Bununla birlikte bu literatür, zenginliği ölçüsünde verimli bir gelişme gösteremedi. Temel sorular üzerine, yani bu partilerin hangi terimlerle tanımlanacağı, tam olarak nasıl bir siyaseti temsil ettikleri ve hangi koşullardan beslendikleri gibi sorular üzerine, yaklaşık yirmi yıldır devam eden tartışmada ihtilaflar derinleşti ve kalıcılaştı. Ancak, bu partilerin giderek güçlendiği yolundaki bir saptama, genelde tartışılmaksızın tekrar edilegeldi. Bu çalışma, söz konusu partilerin hali hazırda ne düzeyde güçlü oldukları sorusu etrafında şekillendi. Bu soruya yeterli bir yanıt verebilmek için, on dört Batı Avrupalı demokraside radikal sağ partilerin gelişimi araştırıldı. Bu araştırmada, ağırlıklı olarak mevcut literatürün zengin birikiminden yararlanıldı. Sözkonusu partiler, kökenleri, liderleri ve elit kadroları, ideolojileri ve stratejileri, örgütlenmeleri, seçmen destekleri ve bu desteğin sosyal kompozisyonu, yasama ve 266yürütme mevkilerinde yer alma düzeyleri, diğer siyasal aktörlerle ilişkileri ve ilgili toplumların güncel meseleleri hakkında benimsedikleri tutumlar, taraf olma durumları ve beslendikleri koşullar gibi çeşitli yönlerden ele alındı. Bu araştırmanın sonunda, çoğu demokraside bu tür partilerin kayda değer düzeyde güçlü olmadıkları sonucuna varıldı. Bu partilerin belirgin basanlar ve kalıcılık elde ettikleri örneklerde de, sahip oldukları seçmen desteğinin büyük dalgalanmalar gösterebildiği ve bu desteğin yasama ve yürütme güçlerine tahvili bakımından özellikle sorunlu olduğu ortaya kondu. Son olarak, söz konusu tehdit algısını besleyenin yalnızca bu partilerin güçlenmesi değil, aynı zamanda, ilgili demokrasilerin güncel krizine bağlı olarak derinleşen zayıflıkları olabileceği ileri sürüldü. 267.