Time seems to be a central mediator of many phenomenal experiences. The current thesis was an attempt to contribute to the time perception literature from a multidisciplinary perspective, and essentially to integrate a body of empirical work into philosophical discussions. In the first and experimental part of the thesis, visual mechanisms of time perception was investigated, with a particular focus on the dichotomy of time and motion, using various psychophysical methods. More specifically, a novel effect, short-term adaptation-based apparent duration compression, was examined in detail in a number of experiments: after introducing a brief, sub-second long visual stimulus on one side of the screen (called 'adaptor'), perceived duration of the upcoming stimulus at the same side (e.g. left) was compressed in comparison to the following stimulus presented at the opposite side. The main results indicated that a dynamic short-term adaptor induces a significant subjective duration compression (~10%) on a subsequently presented test stimulus only for global motion patterns drifting at 50% motion coherence but not for those at 0% coherence. These results pointed out that the effect may be tuned to sensory motion signals processed by the higher-level global motion areas such as middle temporal complex. Further control experiments provided evidence that this subjective time compression is dissociated from adaptation-induced changes in perceived speed, eliminating perceived speed as a potential mediator of duration effects. The perceived duration compression is present even under interocular conditions, where the adaptor is presented monocularly onto one eye, and the test stimuli onto the other. This interocular-transfer seems to further support the idea that high-level motion processing areas might also be involved in processing event-time, following an earlier locus at the lateral geniculate nucleus as suggested by previous studies (Johnston et al, 2006; Ayhan et al, 2011). The second part of the thesis is rather a philosophical discussion centred on ontological and epistemological issues regarding (perceptual) time. This part sought to outline some major philosophical debates in the context of empirical findings where possible. Without being a radical advocate of a particular philosophical view, a speculative area of discourse was illustrated with further directions to the existing debates.

Zaman, olgusal deneyimlerimizin çoğunda merkezi bir role sahip gibi görünüyor. Bu tez, zaman algısı araştırmalarına çok disiplinli bir perspektiften katkıda bulunmak ve temelde deneysel çalışmaları felsefi tartışmalarla birleştirmek adına yapılan bir girişimdi. Tezin ilk ve deneysel bölümünde zaman algısının görsel mekanizmaları, çeşitli psikofiziksel yöntemleri kullanarak ve zaman-hareket ikiliği üzerine odaklanarak incelendi. Özellikle, yeni bir etki olan, kısa-süreli adaptasyona dayalı bağlı algısal sürenin kısalması bir dizi deneyle detaylı olarak incelendi: Ekranın bir tarafında (ör. sol) kısa süreli, saniye-altı uzunlukta ve 'adaptör' olarak adlandırılan görsel bir uyaranın gösterilmesinin ardından, adaptörle aynı tarafta sunulan uyaranın karşı tarafta sunulan uyarana kıyasla daha kısa süreli olarak algılandığı bulundu. Temel sonuçlar, algılanan süredeki bu kısalmanın (~%10), dinamik kısa süreli adaptörün yalnızca %50 uyumluluktaki global hareketli uyaranlarda oluştuğunu, fakat uyumsuz hareket edenlerde oluşmadıpını gösterdi. Bu sonuçlar, etkinin orta temporal kompleks gibi gelişmiş global hareket alanlarının işlediği duyusal hareket sinyallerine göre ayarlanabileceğini işaret etmektedir. Diğer kontrol deneyleri, algılanan zamandaki bu kısalmanın, algılanan hızdaki adaptasyonun neden olduğu değişikliklerden ayrıştığını yönünde kanıtlar ortaya koymuş, ve algılanan sürenin algılanan hız aracılıyla şekillenmesi olasılığını ortadan kaldırmıştır. Algılanan sürenin kısalması, adaptörün monoküler olarak bir göze ve test uyaranları diğer göze verildiği, interoküler koşullar altında bile mevcuttur. Bu interoküler transfer, daha önceki çalışmaların (Johnston ve ark., 2006; Ayhan ve ark. al, 2011) önerdiği lateral genekülat çekirdeği gibi ilksel alanların ardından, gelişmiş hareket işleme alanlarının da olay-zamanının işlenmesinde yer alabileceği fikrini destekler niteliktedir. Tezin ikinci kısmı, (algısal) zamana ilişkin ontolojik ve epistemolojik konular üzerine yoğunlaşan felsefi bir tartışmadır. Bu bölümde, bazı temel felsefi tartışmalar deneysel bulgular bağlamında sunulmaya çalışıldı. Bu tez, tek bir felsefi görüşün radikal savunucusu olmaktan kaçınarak, tartışmaların ilerleyebileceği yönlerle birlikte spekülatif bir söylem alanını göstermeyi mümkün kıldı.