The aim of this study was to evaluate the clinical features, laboratory findings, bone marrow morphology, cytogenetic and immunophenotypic features, the response to chemotherapy, delays during chemotherapy, survivals, factors influencing the outcome, relapses and death causes among patients who were treated with a modified ALL-BFM protocol (TRALL-BFM 2000).There were enrolled into this study 242 newly diagnosed non B-ALL patients, who wereadmitted to Cerrahpasa Pediatric Hematology Department during the time from January 1995 to October 2012.The median age was 6,18y ±3,75years (8 month- 17 years). The most common complaints were weakness in 18%, fever in 17%, bone pain in 14% and pallor in 13% of patients. The mean leucocyte count at admission was 37.000/mm3(200-285.000/mm3). The extramedullary involvement were lymphadenopathy 56%, mediastinal 14%, bone 13%, spleen 6%, hepatic and renal 4%. CNS involvement was positive in 7,7% of patients at the time of the diagnosis. 82,2% of patients carried B-cell immunophenotype and 11,8% of patients carried T-cell immunophenotype. t(12;21) was positive in 8%, t(9;22) was positive in 3% and t(1,19) was positive in 3% of patients. The overall survival of the B-ALL patients was 81 3,1%, while that of the T-ALL patients was 62,2 12,4% (p:0.007). The EFS of the patients who had CNS involvement was 47,6 %, lower than the ones who hadn?t(p:0,0001). Having a platelet count less than 50.000/mm3 at the 15?th and 33?d day of treatment, was associated with high mortality(p:0,0001). Patients who could not get their second cyclophosphamide during P1F2 had a 5 times higher death ratio and a lower overall survival and EFS(p:0,0001, p:0,004). Strangely, patients who had less than 10 days delay during their treatment showed a lower overall survival and EFS(p:0,0001).As a conclusion, childhood ALL treatment results have reached great improvements. Even simple methods such as full blood count and clinical findings, can predict us the outcome, as well as complicated laboratory tests.

Bu çalışmanın amacı, TRALL-BFM 2000 (modifiye ALL-BFM 95) kemoterapi protokolu alan hastalarda klinik bulgular, laboratuar bulguları, kemik iliğinin morfolojik, sitogenetik, immünfenotipik özelliklerinin, kemoterapiye yanıtın incelenmesi, kemoterapi aksamaları, yaşam süreleri, prognoza etki eden faktörlerin saptanması ve ölüm nedenleri ile nükslerindeğerlendirilmesiydi. Ocak 1995?Ekim 2012 tarihleri arasında Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Çocuk Hematoloji ve Onkoloji Kliniği?nde yeni tanılı ALL tanısı (B-ALL dışında) ile izlenen 18 yaşından küçük toplam 242 hasta çalışmaya alınmıştır. Tüm hastalardan alınan kemik iliği örnekleri sitokimyasal boyalarla değerlendirilip, flow sitometri ile immünfenotipleme yapılmıştır. Sitogenetik inceleme olarak t(9;22), t(4;11), t(12;21) ve t(1;19) çalışılmıştır. Tedavinin 8. gününüde steroide yanıt periferde blast sayımı ile değerlendrilmiş, 15. ve 33. günlerde kemik iliği tekrarlanmıştır. Hastalarımızın yaşları 8 ay ila 17 yaş arasında, ortalama 6,18y ±3,75 yaş idi. Hastaların %59,4?ü erkek, 40,6 ise kız hastalardı (erkek/kız oranı 1,46). En sık başvuru şikayetleri halsizlik, ateş ve kemik ağrıları idi. Başvuruda lökosit sayıları için median değer 37.000/mm3(200-285.000/mm3) bulundu. En sık ektramedüler tututlum %56 lenf nodu, %14 mediasten, %13 kemik, %6 dalak, %4 karaciğer, %4 böbrek, %2 göz, %1 testis olarak bulundu. Hepatosplenomegali hastaların yaklaşık %45?inde saptandı. MSS tutulumu hastaların %7,7 sinde başvuru anında pozitif saptandı. İmmünfenotiplerine göre sınıflamada hastaların %82,2?si prekürsör B ALL, %11,8?i T-ALL olduğu görüldü. Sitogenetik analizlerde t(12;21) çalışma yapılan 172 hastanın 20?sinde (%8), t(9;22) 8?inde (%3), t(1;19) 7?sinde (%3), t(4;11) ise 1 hastada pozitif bulunmuştu. Prekürsör B-ALL grubunda sağkalım oranı %81 3,1, T-ALL?de ise %62,2 12,4 (p:0.007). Relaps, ikincil malignite, remisyona girmeme ve erken ölüm ?olay? kabul edilince, 5 yıllık EFS%74 3,1 saptandı(p<0001). MSS tutulumu olan hastaların EFS %47,6 belirgin düşük bulundu(p:0,002). 15. ve 33. gün trombositopeni artmış mortalite ile ilişkili bulundu(p.0,0001). P1F2?de ikinci siklofosfamidin verilememesi ölüm riskini X5 kat arttırıyor, genel sağkalımını ve 5 yıllık EFS?yi düşürüyordu(p:0,0001, p.0,004). Beklediğimiz sonucun aksine toplam gecikme 10 günden az olan hastaların genel sağkalım ve EFS, 10 günden fazla gecikmesi olanlara göre, belirgin düşük saptandı(p:0,0001).Sonuç olarak çocukluk çağında ALL tedavi sonuçları çok iyi seviyelere gelmiştir. Tedavi takibi sırasında karmaşık laboratuar verileri kadar hemogram ve klinik bulgularda bize yol gösteri olabilir.