Previous studies have demonstrated that there is a close relationship between the prevalence of insulin resistance and the increase in fructose consumption. Insulin resistance is a known risk factor for type-2 diabetes. Saxagliptin used in the treatment of type-2 diabetes is thought to be effective in insulin resistance. In our study, the effects of saxagliptin were investigated in insulin resistance induced by high fructose diet. 32 male Sprague-Dawley rats were divided into four groups: control(C), fructose(F), saxagliptin(S) and fructose+saxagliptin(F+S) (n=8). Rats received 10% fructose for 10 weeks and saxagliptin 10 mg/kg/day by gavage for the last 2 weeks. The body weights of rats were measured weekly and the amounts of food and liquid consumed were measured daily. At the end of the experiment, blood and pancreatic tissue samples were taken. Serum fasting insulin by Elisa method. Fasting glucose, triglyceride, total cholesterol, HDL-cholesterol, LDL-cholesterol and VLDL-cholesterol levels were measured spectrophotometrically. Caspase-3, Caspase-8, Caspase-9, APAF-1, PARP-1 and PCNA peptides were determined by streptavidin-biotin-peroxidase method. The group received fructose was found as insulin resistance and fasting insulin, HOMA-IR, HOMA-β, triglyceride and VLDL-cholesterol levels were statistically significantly increased as compared with C and F+S groups. Increased caspases-3, -8, -9 and APAF-1 immunopositive cells percentage in F group were showed a decreased with the administration of saxagliptin. It was observed that the percentage of PARP-1 immunopositive cell area was higher in F+S group as compared to F group. Saxagliptin treatment has positive effects on insulin resistance induced by 10% fructose, lipid profile and apoptotic pathways.

Çeşitli çalışmalarda, insülin direnci prevalansı ile fruktoz tüketiminin artması arasında yakın bir ilişki bulunmuştur. İnsülin direnci, tip 2 diyabetin habercisi olup önemli bir risk faktörü oluşturmaktadır. Bu nedenle antidiyabetik ajan olan saksagliptinin insülin direncinde de etkili olabileceği düşünülmektedir. Çalışmamızda, yüksek fruktoz diyeti ile oluşturulan insülin direncinde saksagliptinin koruyucu etkileri araştırılmıştır. Bu nedenle 32 adet erkek Sprague-Dawley sıçanlar, kontrol (K), fruktoz (F), saksagliptin (S) ve fruktoz+saksagliptin (F+S) olmak üzere dört gruba ayrılmıştır (n=8). Sıçanlara %10'luk fruktoz 10 hafta süresince, saksagliptin ise 10 mg/kg/gün dozda gavaj yoluyla deneyin son 2 haftasında verilmiştir. Sıçanların vücut ağırlıkları haftalık olarak, tükettikleri yem ve sıvı miktarları ise günlük olarak ölçülmüştür. Deneyin sonunda, kan ve pankreas doku örnekleri alınarak elisa yöntemi ile serum açlık insülini, spektrofotometrik yöntem ile serum açlık glukozu, trigliserid, total kolesterol, HDL-kolesterol, LDL-kolesterol ve VLDL-kolesterol seviyeleri ölçülmüştür. İmmünohistokimya yöntemi için pancreas kesitlerine apoptoz belirteçlerinden kaspaz-3, kaspaz-8, kaspaz-9, APAF-1, PARP-1 ve PCNA antikorları uygulanmıştır. Fruktoz grubunun açlık insülin, HOMA-IR, HOMA-β, trigliserid ve VLDL-kolesterol seviyelerinin kontrol ve tedavi (F+S) gruplarına göre istatistiksel olarak çok ileri derecede arttığı bulunmuş ve insülin direncinin oluştuğu saptanmıştır. Fruktoz alımı ile artmış olan kaspaz-3, -8, -9 ve APAF-1 immünpozitif hücre yüzdesinin saksagliptin tedavisi ile azaldığı tespit edilmiştir. PARP-1 immünpozitif hücre alan yüzdesinin ise F+S grubunda F grubuna göre daha yüksek olduğu gözlenmiştir. %10'luk fruktoz ile oluşturulan insülin direncinde saksagliptin tedavisinin insülin direnci, lipid profili ve apoptoz yolakları üzerinde olumlu etkileri bulunmuştur.