One of the most common methods to investigate the relationship between autobiographical remembering and the self is to examine life span distribution of such memories. Numerous studies have observed an increase in the number of memories from one's youth when identity formation is said to occur. Studies have shown that significant external events result in development of a new identity; this identity creates a change in temporal distribution of ABMs. In the present study; temporal distribution, narrative and phenomenological qualities of ABMs were investigated by taking disability perception and period of disability identity formation into consideration. Both visually disabled (VD) and sighted participants were asked to recall most important, happiest and saddest memories from their lives. Disabled participants also completed some additional questions about their disability perceptions. The results have demonstrated that VD and sighted show similar memory distributions for their most important and saddest memories. However, for happiest memories, VD group recalled events from predominantly the age between 20-29; whereas sighteds remembered events from the age 30-39. When the age of disability identity formation was used as starting point of memory distribution, the most important memories of VD participants primarily came from the first decade after the disability identity formation. Additionally, most of the happiest memories were related to the concept of achievement for VD participants; for sighted participants a similar relationship was observed in relationship related memories. Finally, VD participants mostly gave lower visual imagery ratings and higher auditory imagery and belief ratings for each type of memories.

Otobiyografik bellek ve benlik ilişkisini araştırmak için kullanılan en yaygın yöntemlerden biri, bu tip anıların yaşam boyu dağılımlarını incelemektir. Pek çok çalışma, bu tip anıların sayısının benlik ve kimlik oluşumunun gerçekleştiği gençlik dönemlerinde arttığını göstermiştir. Diğer taraftan, negatif dış faktörlerin yeni bir kimlik oluşumuna neden olduğu ve bu durumunda, anıların hayat boyu dağılımlarını değiştirdiği görülmüştür. Bu çalışmada, anıların zamansal dağılımları, anlatımsal ve fenomenolojik özellikleri, engellilik algısı ve engellilik kimliğinin oluştuğu dönemler dikkate alınarak, bu tekrarlanan sonucun doğrudan benlikle bağlantılı bir bireysel farklılığa göre nasıl değiştiği incelendi. Görme engelli ve gören katılımcılardan hayatlarındaki en önemli, en mutlu ve en üzücü anılarını hatırlamaları istendi. Görme engelli katılımcılara engellilikleriyle alakalı bazı ek sorular da yöneltildi. Sonuçlar, görme engelli ve gören katılımcıların en önemli ve en üzücü anılarının yaşam boyu dağılımında herhangi bir fark olmadığını gösterdi. Fakat, en mutlu anılarda, görme engelli katılımcılar ağırlıklı olarak 20-29 yaş aralığından anı hatırlarken, gören katılımcıların 30-39 yaş aralığından anı hatırladıkları bulundu. Ayrıca, görme engelli katılımcıların engelli kimliklerinin oluştuğu yaş anı dağılımının başlangıç noktası olarak alındığında, bu katılımcıların önemli anılarının engelli kimliğinin oluşumundan sonraki ilk on yılda anı tümseği oluşturduğu gözlemlendi. Anlatımsal olarak ise, görme engelli katılımcıların mutlu anılarını çoğunlukla başarı içeren olaylardan seçerken; gören katılımcıların daha çok ilişki bağlantılı olaylar hatırladığı gözlemlenmiştir. Fenomenolojik olarak ise; görme engelli katılımcıların daha az görsel imgelem, daha çok işitsel imgelem ve anının hatırlandığı şekilde gerçekleştiğine dair daha yüksek oranda inanma raporladıkları bulunmuştur.