Since 1820 democratization has occurred in waves followed by reverse ones. Political changes transforming an authoritarian regime into a democratic one is conditional on the ground of factors inciting the process. Democratization is a modern concept in political studies and literature about it has been developed after WW2 focusing in the pattern of its evolution, causes and actors responsible. External influence has been considered inferior by internally focused explanatory theoreticians considering them (external factors) as complementary factors rather than primary. It was only in the late '90s when external influence has been identified as a driver for democratic transition in relation to the globalism epoch. This study aims to bring an analysis on the role of external influence as the flagship of democratization during post-Cold War period.As external influence two are the most acknowledged actors: European Union (and its organizations) and United States of America. Both of them have applied the political conditionality as the mean to carry on democratization in developing countries. This study takes into analysis the impact of international donors' (USA, EU and World Bank) `Carrot and Stick` policy while importing democracy globally, which has been referred as `Promoted democracy` in Sub-Saharan Africa. Western countries led by USA have been granting since post-Second World War donations to developing countries, with an emphasis on Africa; this financial aid has turned to be the rudder of democratization process in the continent either by accelerating or by preventing democratic reformation of the governments.Comparing democratic transition in Kenya and Uganda this study aims to evaluate the rate of success of promoted democracy in Sub-Saharan Africa – In what conditions and circumstances is external influence to be successful?.

1820'den beri, demokratikleşme, dalgalar gibi peş peşinden oluştu. Otoriter bir rejimi demokratik olana dönüştüren siyasi değişimler, bazı faktörlerden etkilenir. Demokratikleşme politik çalışmalarda modern bir kavramdır. Bu konudaki edebiyat, 2. Dünya Savaşı'ndan sonra geliştirilmiştir ve evrimi ve nedenleri üzerinde duruluyor. Dış etkiler, içten odaklanan açıklayıcı kuramcılar tarafından, birincilden ziyade tamamlayıcı faktörler olarak (dış faktörler) düşünüldüğünde daha düşük kabul edilmiştir. Dış etkinin demokratik bir geçiş için, küreselleşme çağına göre, bir uyarıcı olarak tanımlandığı, ancak 90'ların sonlarındaydı. Bu çalışma, Soğuk Savaş sonrası dönemde demokratikleşmenin amiral gemisi olarak dış etkinin rolü üzerine bir analiz getirmeyi amaçlamaktadır.Dış etki olarak iki en tanınan aktördür: Avrupa Birliği (ve kuruluşları) ve Amerika Birleşik Devletleri. Her ikisi de siyasi koşulluluğu uyguladı, ortalama olarak demokratikleşme gelişmekte olan ülkelerde devam etmek. Bu çalışma uluslararası bağışçıların etkisini analiz ediyor (ABD, AB ve Dünya Bankası) `Havuç ve Sopa` politikası demokrasiyi küresel olarak alırken, Sahra-altı Afrika'da `Teşvik edilmiş demokrasi` olarak bahse edilmiştir. ABD'ye öncülük eden Batılı ülkeler, Afrika'ya vurgu yaparak, gelişmekte olan ülkelere İkinci Dünya Savaşı sonrası bağışlarından beri yardımda bulundular; Bu finansal yardım, kıtadaki demokratikleşme sürecinin hızlandırılmasıyla hızlandı ya da hükümetlerin demokratik reformlarını engelleyerek.Kenya ve Uganda'da demokratik geçişi karşılaştırmak, bu çalışma, Sahra altı Afrika'da tanıtılan demokrasinin başarı oranını değerlendirmeyi amaçlamaktadır - Hangi şartlarda ve koşullarda dış etki başarılı olur?.