Background: There is no published data investigating the histological findings in gastro-esophageal reflux disease (GERD) in Turkey. Chemical stimulation due to acid exposure of the esophagus is more important factor then regurgitation in inducing heartburn. There are speculations that dilated intercellular space (DIS) might be common finding in patients with dominant symptom of heartburn compared to regurgitation. We aimed to compare the prevalence and mucosal level of DIS and other histopathological changes in erosive and non-erosive reflux disease. We also investigated the impedance ? pH monitoring results, presence of DIS and its level in patients with dominant symptom of heartburn compared to regurgitation.Methods: Fourty one patients who complained about heartburn and/or regurgitation occurring at least weekly and evaluated with upper gastrointestinal endoscopy, histopathology of the distal esophagus and impedans-pH monitoring were retrospectively selected. We investigated interpapillary vessel dilatation, balloon cells, basal cell hyperplasia, elongated papillae, intraepithelial lymphocyte, eosinophile, neutrophile, erosion-ulceration, DIS and level of DIS in biopsy spaceman of distal esophagus. Reflux esophageatis score were calculated for each sample. The complaints and general features of patients were queried via a detailed questionnaire.Results: There were 61% interpapillary vessel dilatation, 32% balloon cells, 42% basal cell hyperplasia, 66% elongated papillae, 49% intraepithelial lymphocyte, 5% eosinophile, 12% neutrophile, 15%?inde eresion-ulceration in distal esophageal biopsy of patients with GERD. DIS were detected in all GERD patients. In 66% of subjects histological reflux score were positive. The higher level of DIS up to middle or upper mucosa were significant finding in erosive reflux disease compared to non-erosive reflux disease (78% and 38% respectively, p<0.05). Neutrophile and erosion-ulcerations were only detected in erosive reflux patients (56%; p<0.05, 67%; p<0.05, respectively). Patients with dominant complain of heartburn 21 (51%), and regurgitation 20 (49%) were compared. Mucosal lymphocytes were more common finding in patient?s with regurgitation. (65%, 33%, p<0.05). Although prominent DIS (i.e score 2) were more common in patients with heartburn the difference was not significant (71%, 45%, p=0.08). DIS mucosal level was similar between two groups. There were no significant differences in De Meester score, total numbers of acid reflux and weak acid reflux, proximal reflux events and bolus clearance times .However higher mucosal level of DIS were strongly correlated with the presence of basal cell hyperplasia and papillary elongation (p<0.05).Conclusions: The prevalence of DIS and its mucosal level were similar between GERD patients with dominant symptom of heartburn compared to regurgitation. DIS mucosal level was significantly higher in erosive reflux patients. Inclusion of DIS mucosal level to scoring systems as a new parameter might increase the value of histopathology in GERD as well as enlightening its role in erosive reflux disease.

Giriş ve Amaç: Ülkemizde GÖRH'daki histolojik bulgularla ilgili yayınlanmış bir veri yoktur. Pirozis yakınmasında asid teması yani kimyasal stimülasyon regürjitasyona göre daha belirgin bir faktördür. Bu da `'pirozis yakınması ön planda olan hastalarda regürjitasyon yakınması ön planda olan hastalara göre intersellüler aralık daha geniş olabilir'' varsayımını akıllara getirmektedir. Bu çalışmanın amacı eroziv ve noneroziv reflü hastalığında özofagusta DIS varlığını, seviyesini ve diğer histolojik değişiklikleri değerlendirmek; pirozis ve regürjitasyon yakınması ön planda olan hastalar arasında ÇKİİ-pH monitörizasyon verileri, DIS varlığı ve seviyesi açısından fark olup olmadığını araştırmaktır.Gereç ve Yöntem: Haftada bir veya daha fazla pirozis ve/veya regürjitasyon yakınması olan, kliniğimizde üst GIS endoskopi yapılıp distal özofagus biyopsisi alınan ve impedans-pH monitörizasyonu uygulanan 41 hasta retrospektif olarak değerlendirilermiştir. Distal özofagus biyopsilerinde vasküler göllenme, hücrelerde balonlaşma, bazal hücre hiperplazisi, papiller elangasyon, lenfosit, eozinofil, nötrofil, erezyon-ülser, DIS ve DIS yükselme seviyesi incelenmiştir. Histolojik reflü özofajit skorlaması yapılmıştır. Hastaların şikayetleri ve genel özellikleri detaylı anket formlarından elde edilmiştir.Bulgular: Hastaların %61'inde vasküler göllenme, %32'sinde hücrelerde balonlaşma, %42'sinde bazal hücre hiperplazisi, %66'sında papiller elangasyon, %49'unda lenfosit, %5'inde eozinofil, %12'sinde PNL, %15'inde erezyon-ülser varlığı görülmüştür. Hastaların hepsinde DIS saptanmıştır. Hastaların %66'sında histolojik olarak reflü özofajit varlığı görülmüştür. DIS'te orta ve üst seviyelere yükselme eroziv özofajiti olan hastalarda noneroziv hastalara göre anlamlı olarak yüksek saptanmıştır (sırasıyla %78, %38, p<0.05). Nötrofil ve erezyon-ülser sadece eroziv özofajitli hastlarda görülmüştür (sırasıyla %56; p<0.05, %67; p<0.05). En kötü yakınması pirozis olan 21 (%51), regürjitasyon olan 20 (%49) hasta karşılaştırılmıştır. Regürjitasyon yakınması daha kötü olanlarda lenfosit varlığı daha fazla bulunmuştur (%65, %33, p<0.05). Pirozis yakınması daha kötü olanlarda belirgin DIS (2 puan alan) daha fazla olmakla birlikte bu fark anlamlı değildir (%71, %45, p=0.08). İki grup arasında DIS yükselme seviyesi arasında herhangi bir farklılık saptanmamıştır. De Meester skoru, total, asit, zayıf asit reflü sayısı, reflü ataklarının proksimale yükselmesi, bolus klirens zamanı açısından da herhangi bir fark saptanmamıştır. DIS yükselme seviyesinin bazal hücre hiperplazisi, papiller elangasyon, DIS belirginliği ile ilişki gösterdiği bulunmuştur (p<0.05).Sonuç: Pirozis yakınması daha kötü olan ve regürjitasyon yakınması daha kötü olan hastalar arasında DIS belirginlik derecesi ve DIS yükselme seviyesi arasında herhangi bir farklılık saptanmamıştır. DIS eroziv özofajitli hastalarda belirgin olarak daha yüksek seviyelere ulaşmaktadır. Yeni skorlama sistemlerine DIS yükselme seviyesinin eklenmesi GÖRH'da histolojinin önemini arttırabilir ve DIS yükselme seviyesi GÖRH'da eroziv özofajit gelişiminin etyopatogezini anlamada yardımcı bir veri olabilir.