In the 20th century, the modern period that began with the breaking of the unity of characteristic styles, has laid the groundwork for the discussion of identity problem which was formerly spoken through societies, but today through buildings and their architects. In this on-going process, until today, increasingly emancipating discourses and developing technology have allowed the notion of `I` to be in the foreground, and also influenced the identity of the architect. However, the notions of imitation and repetition that have become one of the biggest problems of 21st century, have taken its place in architectural practice as a result of desire to be different and the trigger of creativity. The architect is in an effort to create his identity on the one hand, and to relate to the place on the other or to create his own context. Therefore, while designing, an architect can be influenced by another architect, or can repeat himself exactly or with differentiations. In this study, the architect's desire to make compromises from the values or passions that make up his identity is explained by the concept described by Karina Moraes Zarzar as the d-gene pool. From this point of view, starting from Hilda Heynen's statement that 'architecture is in fact a mimetic discipline', the contextual relationship in which the architect's genes influenced are examined through the gene pools that is; Le Corbusier for the the repetition of an element, Santiago Calatrava, Daniel Libeskind, Bjarke Ingels for the repetition of form, and finally Herzog & de Meuron for the repetition of material/texture. Nowadays, the architect's repeatition of form in the context of mutation(s) is seen frequently, however it is rarely encountered, especially in the element scale. In the scope of thesis, built and unbuilt projects of Tabanlıoğlu Architecture are discussed on the basis of the repetition of the elements, and examples of canopies and façade systems and their mutations are examined together with the contextual relationship established with the place. The study confirms the argument that the context in the dialogue with the place had an effect on the identity of the architect and it approves Deleuze's argument that `repetition is a tool to reveal the difference`.

20. yüzyılda, karakteristik üsluplar birliğinin kırılmasıyla başlayan modern dönem, toplumlar üzerinden konuşulan kimlik sorunsalının, bugün, binalar ve mimarları üzerinden konuşulmasına zemin hazırlamıştır. Günümüze kadar devam eden bu süreçte, giderek artan özgürleştirici söylemler ve gelişen teknoloji, 'ben' kavramının ön plana çıkmasını sağlamış; mimarın kimliğini de bu yönde etkilemiştir. Ancak, 21. yüzyılın en büyük sorunlarından biri haline gelen taklit ve tekrar kavramları, farklı olma arzusu ve yaratıcılığın tetiklenmesinin bir getirisi olarak mimari pratikte yerini almıştır. Mimar, bir taraftan kendi kimliğini oluşturma, bir taraftan da yer ile ilişkilenme ya da kendi bağlamını üretme gayretindedir. Dolayısıyla, bir tasarım yaparken mimar bir başkasından etkilenebilmekte ya da kendini aynen ya da farklılaşarak tekrarlayabilmektedir. Bu çalışmada, mimarın, kimliğini oluşturan değerlerden ya da tutkularından ödün vermek istememesi, Karina Moraes Zarzar'ın 'd-gen havuzu' olarak tanımladığı kavram ile açıklanmaktadır. Bu bakış açısıyla, Hilda Heynen'in 'mimarlık mimetik bir disiplindir' söyleminden yola çıkılarak, mimarın genlerinin etkisiyle kurguladığı bağlamsal ilişki, eleman tekrarında Le Corbusier; form tekrarında Santiago Calatrava, Daniel Libeskind, Bjarke Ingels ve malzeme/doku tekrarında Herzog & de Meuron'un gen havuzları üzerinden incelenmiştir. Günümüzde, mimarın, mutasyon(lar) eşliğinde gerçekleştirdiği form tekrarı sıklıkla görülmekle birlikte, özellikle eleman ölçeğinde gerçekleşen tekrara nadiren rastlanmaktadır. Tez kapsamında, Tabanlıoğlu Mimarlık projeleri ve uygulamaları, eleman tekrarı bazında ele alınarak, kanopi ve cephe sistem örnekleri ve mutasyonları, yer ile kurulmaya çalışılan bağlamsal ilişki beraberinde irdelenmiştir. Çalışma, yer ile kurulan diyalogda, bağlamın mimar kimliği üzerindeki etkisini göstermiş; Deleuze'un 'tekrar, farkı ortaya çıkarmak için bir araçtır' savını doğrulamıştır.