This thesis analyses narrative spaces of Joseph Conrad's Heart of Darkness (1899) and Almayer's Folly (1895) to better situate him within the discussions of whether his works strengthen the colonial discourse or disturb it. In the light of the postcolonial spatiality Sara Upstone, Bill Ashcroft, and John Noyes develop, which discuss colonization spatially via the concepts of rewriting, negation, and forcing newness, this thesis argues that Joseph Conrad problematizes colonial spatial absolutism. Colonial discourse manifests mathematical, static, and taken-for-granted narrative spaces. Conrad's works disrupt the imperial spatial rhetoric by rendering subjective, incomprehensible, unmappable, and impenetrable narrative spaces. These characteristics are explorable by the tenets of modernism and impressionism. Foregrounding the narrative spaces of the texts under study not only reveals a critical attitude against colonial spatial rhetoric but also demonstrates the importance and the potential of the study of narrative space against time in narratology. Therefore, suppression of space as a secondary constituent of narratives manifests ramifications of a colonial narratology in which temporality is prioritized and the violence done to space is silenced. Heart of Darkness weakens imperial spatial narratives with modernism and the subjective narrative point of view and Almayer's Folly modifies colonial narrative conventions of describing static spaces and develops a narrative spatiality which can deliver diversity and impairs the totalizations of space in imperial narratives.

Bu tez Joseph Conrad'ın Karanlığın Kalbi (1899) ve Almayer'ın Sırça Köşkü (1895) romanlarındaki anlatısal uzamları inceler. Conrad'ın bahsi geçen eserlerde sömürgeci söylemleri nasıl yansıttığını daha iyi konumlandırmayı amaçlar. Bu tez, Sara Upstone, Bill Ashcroft ve John Noyes gibi yazar ve düşünürlerin sömürgeleşmeyi uzamsal olarak incelemek için geliştirdiği yeniden yazım, boşa çıkarma ve yeniliği zorlama gibi kavramların ışığında, Joseph Conrad'ın incelenen eserlerinde sömürgeci mutlak uzamsal anlatıyı sorunsallaştırdığını savunur. Sömürgeci anlatısal uzamlar matematiksel, değişmez ve önemi sorgulanmaz uzamsal anlatılar ortaya çıkarır. Conrad'ın eserleri imparatorluğa ait bu uzamsal retoriği, modernizm ve empresyonizm yoluyla (öznel, anlaşılamaz, haritalandırılamaz anlatısal uzamlar resmederek) engeller. Karanlığın Kalbi ve Almayer'ın Sırça Köşkü romanlarının anlatısal uzamlarını öne çıkarmak sadece sömürgeci uzamsal retoriğin yıkımına özgün örnekleri ortaya çıkarmakla kalmaz, ayrıca anlatıbilim bağlamı içinde anlatısal uzamın anlatısal zamana göre önemini de gösterir. Bu nedenle uzamın, anlatının ikincil bir bileşeni olarak bastırılmasının ve aksiyon için bir kap görevi görecek şekilde konumlandırılmasının uzama yapılan şiddetin sessizleştirildiği, sömürgeci bir anlatıbilimin gelişmesi yönünde sonuçları oluşmaktadır. Conrad'ın eserlerine uzamsal bir yönelişin, yazarın edebi sanatının gelişimi, İmparatorluğun uzamsal söylemlerinin yıkımı ve anlatıbilim içinde anlatısal zamanın önceliğinin tartışmaya açıldığı gibi sonuçlar ortaya çıkmaktadır. Bu bağlamda, Karanlığın Kalbi modernizm ve öznel anlatısal bakış açısı ile İmparatorluğun mutlak uzamsal anlatılarını sorgularken, Almayer'ın Sırça Köşkü ise değişmez uzamların resmedildiği sömürgeci anlatısal gelenekleri değiştirerek çoğulcu uzamsal anlatıları verebilecek, sömürgeci uzamsal mutlakıyetin işlemediği bir anlatı tarzını geliştirir.