The built environment is designed to make places, and design behavior is a prerequisite for lack of place. This thesis identifies lack of place as a problem of urban place design within the human-environment relationship. Lack of place is a precondition of the design act. Despite the fact that no every design effort results in the creation of places, it originates from a certain deprivation in an environmental setting. Accordingly, the thesis claims that the lack of place is more than a mere pessimistic, realist ethos, in that it implies not only an absence of care for places, but also an intrinsic will in need of a place. Lack of Place can be linked to the concepts of Non-Place, Loss of Place and Placelessness. Contemporary authors bemoan the loss of urban place, however the concepts are not sophisticated enough to describe the phenomenon, and this thesis argues that the concepts underestimate the phenomenon. The thesis will present a new phenomen-o-logical framework for the place identity and lack of place, as despite all the observable manifestations of lack of place, the city has already been identified as place by its inhabitants. In this regard, the phenomenon of lack requires re-identification. Ultimately, the phenomenographic research to identify the deficient parts of the theory arrives at the conclusion that an Atrophy of Place has taken place, in which the term `Atrophy` refers to a new consciousness for understanding the human-environment relationship.

Yapılı çevre mekan (yer) oluşturmak için tasarlanır ve tasarım davranışının önkoşulu yer yoksunluğudur. Bu tez yer yoksunluğunu bir kentsel tasarım problemi olarak insan-çevre ilişkileri içerisinde tanımlamaktadır. Yer yoksunluğu tasarım eyleminin ön şartıdır. Her tasarım çabası bir mekan oluşumu ile sonuçlanmayacağı gerçeğine rağmen, belirli çevresel özelliklerin yoksunluğundan kaynaklanır. Bu sebeple bu tez, yer yoksunluğunun kötümser, gerçekçi bir dünya görüşünden çok daha fazlası olduğunu iddia etmektedir çünkü; yer yoksunluğu ile sadece mekana verilen önemin yok olması değil, aynı zamanda özünde mekan gereksinimi de kastedilmektedir. Yer yoksunluğu Non-Place (Mekansız/yersiz), Loss of Place (Mekanın/Yerin yok olması) and, Placelessness (Mekansızlık) kavramlarıyla ilişkilendirilmiştir. Güncel yazarlar yer yoksunluğu kavramları ile kentsel mekanın yok olmasından yakınmaktadırlar fakat, bu kavramlar olguyu açıklamak için yeteri derecede kapsamlı değillerdir ve, bu teze göre mevcut kavramlar yoksunluk olgusunu küçümsemektedirler. Bu tez yerin kimliği ve yer yoksunluğu üzerine yeni bir olgusal, mantıksal çerçeve sunmaktır zira; yer yoksunluğunun emareleri kentte gözlenmesi gerçeğine rağmen, kent kentliler tarafından muhakkak ki bir mekan olarak tanımlanır. Bu bağlamda, yoksunluk olgusu yeniden tanımlanmalıdır. Sonuçta, (mekansal) körelim kavramı yoksunluk kuramlarındaki eksiklikleri çözmek üzere olgu-bilimsel araştırmalar sonucunda yoksunluk kavramları yerine önerilmektedir ve (mekansal) körelim beraberinde insan ve çevre ilişkiklerini anlamaya dair yeni bir bilişi de getirmektedir.