Health organizations include varying emotions experienced due to frequent interactions with colleagues and customers. It was thus of interest to investigate which stressors affect organizational outcomes for employees and patients in these organizations. Of particular interest were stressors and their outcomes at workplaces for doctors. For that purpose, drawing from Job Demands-Resources Model and Social Exchange Theory, the study evaluated the influences of workload and emotional labor on organizational commitment, especially affective commitment, and intention to stay. The moderating role of susceptibility to emotional contagion on the relationship between stressors and commitment, and mediating role of commitment on the relationship between stressors and intention to stay were also investigated. The participants included 270 doctors (137 male, 133 female) from six hospitals in the Marmara region in Turkey. Survey methodology was used for data collection. The results indicated that commitment was positively associated with intention to stay. Higher affective and normative commitment were positively related to intentions to stay. Workload was not related to commitment. Emotional labor and deep acting were positively related with organizational commitment. Commitment did not act as a mediator on the relationships between stressors and intention to stay. Susceptibility to emotional contagion and negative affect factor had moderating roles between workload, and affective and organizational commitment, respectively. Though these relationships may exist in various contexts, the focus of the research was on doctors working in hospitals in Turkey. Research including different variables, sample groups, analysis methods and geographical regions may be conducted to further investigate these relationships.

Sağlık kuruluşları akran ve müşterilerle yoğun ilişkiler sebebiyle deneyimlenen farklı duyguları içermektedir. Bu yüzden bu kuruluşlarda çalışanlar için hangi stres faktörlerinin örgütsel sonuçları nasıl etkilediğini incelemek gerekmektedir. Özellikle çalışma alanlarında stres faktörleri ve sonuçlarına odaklanılmalıdır. Araştırma, bu sebeple, iş yükü ve duygusal yükün kurumsal ve özellikle afektif bağlılık ve kalma niyeti üstündeki etkilerini incelemektedir. Araştırma aynı zamanda duygusal bulaşıcılığa duyarlılığın stres faktörleri ve bağlılık ilişkisi üzerindeki moderasyon etkisine, ve kurumsal bağlılığın stres faktörleri ve kalma niyeti ilişkisi üzerindeki dolayım etkisine de bakmaktadır. Araştırma katılımcıları Türkiye'nin Marmara Bölgesi'ndeki altı hastaneden 270 doktordur (137 erkek, 133 kadın). Sonuçlar bağlılığın kalma niyetiyle pozitif olarak ilişkili olduğunu göstermektedir. Afektif ve normatif bağlılıkları yüksek doktorların kalma niyetlerinin de yüksek olduğu görülmüştür. İş yükü ise bağlılığa ilgili bulunmamıştır. Duygusal yük ve derin oynamanın kurumsal bağlılığa pozitif ilişkili olduğu bulunmuştur. Bağlılığın stres faktörleri ve kalma niyeti ilişkisi üzerinde dolayım etkisi görülmemiştir. Duygusal bulaşıcılığa ve negatif duygulara duyarlılığın, iş yükü, ve afektif ve kurumsal bağlılık ile ilişkisi üzerinde moderasyon etkisi bulunmuştur. Bu ilişkiler farklı içeriklerle incelenebilse de, araştırmanın odağı Türkiye'de hastanede çalışan doktorlardır. Bu ilişkileri ileri seviyede incelemek için bilişsel değişkenler, farklı örneklem grupları, değişik analiz yöntemleri ve başka coğrafi bölgeler içeren araştırmalar da yapılabilir.