The evolution of the concept of nation and consequently the modern meaning associated with the nation-state has been discussed and the discourses and practices of developing nationalism currents towards the construction of a single and common national identity are discussed. In the process of building national identity, it is observed that the historiography, which is dominated by romantic, positivist and historicalist approaches, is created from the point of view that emphasizes the eternal existence of the ethnic group on which the nation is based. In this respect, cultural and historical connections between sub-ethnic groups and the nation built are established; other ethnic groups that differ in language or geography have either been ignored or are based on historical deviations as a result of misfortune. In both cases, it was seen that a historiography was created in which hypothetical lineages of common origin were established between different ethnic groups and the ethnic group on which the nation was based, and that national identity was encouraged with a historical discourse for the groups to be assimilated. This paradigm shaped in the formation process of the nation-states in the West has also been a model in the Turkish nation-state construction process which is a work of Turkish nationalism. The ethnic discourse in the construction of the Turkish nation-state paradigm is built on the assimilation of Kurds based on Turkish national identity based on Turkishness. Turkish historiography, on the other hand, is concerned with providing the Turkish nation with a self-confidence that will appeal to the modern era through the acceptance of the Turks as a constituent ancient nation, while the Kurds are encouraged to assimilated within the Turkish national identity by asserting that `they are Turani tribes`, `they are a branch of Turkish race`, `they are mountainous Turks`, `they are a tribe of Scythian Turks`, `they are a branch of Gur Turks`, `they are the Turks' Kurdish Turkish nationality` and `they are descendants of Sumerian and Hittite Turks`.

Ulus kavramının evrimi ve sonuç olarak ulus-devlet ile özdeşleşen modern anlamını kazandığı süreçte gelişen ulusçuluk akımlarının tek ve ortak bir ulusal kimlik inşasına yönelik söylem ve pratikleri ele alınmıştır. Ulusal kimlik inşası sürecinde ulusun dayandırıldığı etnik grubun ezeli varlığını vurgulayan bakış açısıyla romantik, pozitivist ve tarihselci yaklaşımların egemen olduğu bir tarih yazımının oluşturulduğu görülmektedir. Bu doğrultuda alt etnik gruplar ile inşa edilen ulus arasında kültürel ve tarihsel bağlantıların kurgulandığı; dilsel ya da coğrafik olarak farklılık gösteren diğer etnik grupların ya söz konusu farklılıklarının yok sayıldığı ya da bu farklılıkların talihsizlikler sonucu gerçekleşen tarihsel sapmalara dayandırıldığı görülmüştür. Her iki durumda da farklı etnik gruplar ile ulusun dayandırıldığı etnik grup arasında ortak kökene dayanan farazi soy bağlarının oluşturulduğu bir tarih yazımının meydana getirilerek; ulusal kimliğin, asimilasyonu istenen gruplar için tarihsel bir söylemle teşvik edildiği görülmüştür. Batıdaki ulus-devletlerin oluşum sürecinde oluşan bu paradigma, Türk ulusçuluğunun bir eseri olan Türk ulus-devlet inşası sürecinde de model olmuştur. Türk ulus-devlet paradigmasının inşasındaki etnik söylem, Türklüğe dayalı ulusal kimliği esas alarak Kürtlerin asimilasyonu üzerine kurulmuştur. Türk tarih yazımı ise, Türklerin medeniyet kurucu kadim bir ulus olduğu kabulü üzerinden Türk ulusuna modern çağa hitap edecek bir öz güven kazandırma kaygısı taşımanın yanında Kürtlerin de `Turani bir kavim oldukları`, `Türk ırkının bir kolu oldukları`, `Dağlı Türkler oldukları`, `İskit Türklerinin bir boyu oldukları`, `Gur Türklerinin bir kolu oldukları`, `Türklerin 'Kürt Türkleri' uruğundan oldukları` ve `Sümer ve Hitit Türklerinin soyundan geldikleri` gibi karmaşık tezlerle Türk kökenli bir grup oldukları iddia edilerek Türk ulusal kimliği içerisinde asimile olmaları teşvik edilmiştir.