This thesis suggests that the term `access to justice` should be interpreted as broadly as possible in order to produce a smooth, effective and fair form of justice. Specifically, I argue that verbatim theatre, besides its political and social role, might gain a legal role and become fundamental in victims' quest for justice, as seen in three verbatim plays produced in the United Kingdom at the turn of the century: Richard Norton-Taylor's The Colour of Justice, Tanika Gupta's Gladiator Games, and Philip Ralph's Deep Cut. With their lengthy trials, their failure to punish the perpetrators and their excessive media coverages, the murder cases of Stephen Lawrence Zahid Mubarek, and Cheryl James pose various questions about the fragility of the law. Aiming to show formal criminal systems' failure to bring justice, the plays offer a more focused account of the events surrounding these three cases, and target a more ready-to-engage audience. As a result, the plays inspire an alternative justice-building process aimed at achieving restorative justice. Overall, the plays and the cases unveil the ambiguity of the relationship between the law and theatre in general and between restorative justice and verbatim theatre in particular.

Bu tez, adalete erişim hakkının sorunsuz, etkili ve makul bir adalet ortaya koyabilmesi için terimin mümkün olan en geniş şekilde yorumlanması gerektiğini önermektedir. Özellikle, yüzyılın başında Birleşik Krallık'ta sahnelenmiş Richard Norton-Taylor'ın The Colour of Justice, Tanika Gupta'nın Gladiator Games ve Philip Ralph'ın Deep Cut isimli oyunlarında görüldüğü üzere, motamot tiyatronun (verbatim theatre), politik ve sosyal rolünün yanı sıra, hukuki bir rol de kazanabileceğini ve mağdurların adalet arayışlarında esas hale gelebileceklerini savunur. Uzun süren davalar, suçluların cezalandırılmaması ve aşırı medya ilgisiyle, Stephen Lawrence, Zahid Mubarek ve Cheryl James vakıaları hukukun kırılganlığı ile ilgili çeşitli sorular sormaktadır. Resmi ceza sistemlerinin adaleti sağlamak konusundaki başarısızlığını göstermek suretiyle, oyunlar dahil olmaya hazır seyirciye ulaşmayı hedefleyerek, olayların belli bir başlığa odaklanmış anlatımını sunmaktadırlar. Böylece, oyunlar, onarıcı adalete ulaşmayı hedef alan alternatif adalet kurma sürecine ilham vermektedirler. Oyunlar ve davalar, genelde tiyatro ve hukukun, daha özelde ise onarıcı adalet ve motamot tiyatronun belirsizliğini ortaya çıkarmaktadırlar.