SUMMARY In this study, we investigated left ventricular mass index (LVMI) and its relationship with some risk factors for cardiovascular disease (CVD) in children with end stage renal disease (ESRD) and chronic renal failure (CRF). For this reason, LVMI and blood pressure (BP) were measured in 27 patients (17 ESRD, 10 CRF) and in 16 healthy controls. Anthropometric measurement included body weight, height, triceps skinfold thickness, subscapular skinfold thickness, midarm circumferences, waist and hip circumferences, BMI, waist/hip ratio. Body composition measurements (FM, FFM) were assessed by (DEXA) dual-energy x-ray absorbtiometry. We determined fasting plasma leptin, Hey, serum lipids and lipoproteins concentrations. In patients with ESRD and CRF, LVMI increased as compared to controls. While triceps skinfold thickness of patients was lower than those of controls, waist/hip ratio was high in patients with ESRD as compared to the other two groups. Serum trigliserid, cholesterol, apo A, apo B, lp (a) levels increased only in patients with CRF, while the levels of plasma Hey were high in all patients as compared ^to controls. FM, FFM and leptin levels decreased in all patients, but, the decrease was not statistically significant. Body weight, BMI, FM and plasma Hey levels were inversly related to the LVMI in patients with ESRD, while both systolic and diastolic BP and FFM were positively correlated with LVMI in patients with CRF. Finally, we found that the increase of LVMI was not related to the serum lipids and leptin levels. However, plasma Hey levels, FM and fat distribution (waist/hip ratio) was strongly related to the LVMI in patients with ESRD. On the other hand, the waist/hip ratio and systolic BP were determined as independent risk factors for CVD in patients with ESRD and CRF. Our findings suggested that the increase of LVMI was frequent in chronic uremia and were associated with many risk factors for CVD such as especially fat distribution and blood pressure. m-.

ÖZET Bu çalışmada SDBY'li (diyaliz tedavisinde) ve KBY'li (konservatif tedavi ile izlenen) çocuklarda ölçülen SVKİ'nin kardiyovasküler risk faktörü olarak bilinen bazı parametrelerle olan ilişkisi araştırılarak KVH patogenezine açıklık getirilmesi amaçlanmıştır. Bunun için SDBY'li 17, KBY'li 10 hasta ve 16 sağlıklı kontrolde SVKİ ve KB ölçümü yapıldı. Vücut ağırlığı, boy, triseps ve subskapular cilt kalınlığı, orta kol, bel, kalça çevresi ölçümleri alındı. Vücut yağ ve yağsız kitle dağlımı DEXA ile ölçüldü. Ayrıca tüm çalışma gruplarında serum trigliserit, kolesterol, HDL, LDL, Apo A, Apo B, Lp (a), leptin, homosistein düzeyleri belirlendi. Ekokardiyografi ile KVH göstergesi olarak belirlenen SVKİ'nin SDBY'li ve KBY'li hastalarda kontrollerden yüksek, ancak, sadece SDBY'li hasta grubundaki yüksekliğin anlamlı olduğu belirlendi. Triseps cilt kalınlığının hastalarda kontrollerden düşük, bel/kalça oranının da diyaliz grubunda diğer gruplardan yüksek olduğu belirlendi. Serum *>Wtrigliserit, kolesterol, Apo A, Apo B, Lp (a) düzeylerinin konservatif tedavi grubunda, homosistein düzeyinin de her iki hasta grubunda da yüksek olduğu belirlendi. Vücut yağ ve yağsız kitlesinin ve serum leptin düzeylerinin de her iki hasta grubunda da kontrollerden düşük olduğu, ancak bu düşüklüğün istatistiksel olarak anlamlı olmadığı görüldü. Bu risk faktörleri ile SVKİ arasındaki ilişki incelendiğinde; diyaliz grubunda vücut ağırlığı, BMİ, vücut yağ kitlesi ve homosistein ile SVKİ arasında negatif bir korelasyon, konservatif tedavi grubunda da hem sistolik hem de diyastolik KB ve vücut yağsız kitlesi ile SVKİ arasında pozitif korelasyon olduğu belirlendi. Sonuç olarak KVH'ın göstergesi olarak alınan SVKİ'nin, KBY'li ve SDBY'li çocuklarda önemli derecede arttığı, bunda serum lipidlerinin ve leptin düzeylerinin etkisinin olmadığı, buna karşın diyaliz hastalarında vücut yağ kitlesi ve dağılımıyla serum homosistein düzeylerindeki değişikliğin SVKİ'yi etkilediği gösterildi. Bel/kalça oranı ile sistolik KB'nın SVKİ'nin bağımsız değişkenleri olduğunun belirlenmesinin yanısıra diğer faktörlerdeki çelişkili sonuçlar konunun daha geniş hasta gruplarında çalışılması gerektiğini ortaya koymuştur. 1-5`.