This study aims to contribute to the poverty studies in Turkey in terms of the capability approach introduced to the scientific literature by Nobel Laureate thinker Amartya Sen. The approach is closely connected with the idea of justice and particularly with the Rawls?s model of social justice. This study?s perception of justice is based on the idea that justice is the virtue of the institutions, but not that of individuals. Although the Rawls?s justice analysis is approved in terms of making institutional analysis, his perception regarding to the rights are criticized since these are perceived as ?ends? but not the ?means? of individuals? welfare. Therefore, it is claimed in this study that holding certain sets of rights are not significant by themselves, but how they can be converted into personal wellbeing is crucial as well. In this framework, poverty is considered as capability deprivation and it is claimed that poverty analyses based on commodity ownership are not satisfactory. As the case of this study, General Directorate of Social Assistance and Solidarity organized as the main state institution so as to alleviate the poverty in Turkey has been chosen and the question of whether the relief programs of the institution are designed to alleviate poverty by enhancing individuals? capabilities is raised. It has been concluded in this study that (1) income centred poverty perception of the institution does not take into account the variations in needs, (2) the reliefs are designed to increase economic productivity of individuals but not the valuable capabilities and (3) the operational logic of the institution is based on managing poverty, but not alleviating it.

Bu çalışma, Nobel Ödüllü düşünür Amartya Sen'in bilimsel literatüre kazandırdığı yapabilirlik yaklaşımı çerçevesinde Türkiye'deki yoksulluk çalışmalarına bir katkı sunmayı amaçlamaktadır. Yapabilirlik yaklaşımı adalet düşüncesiyle ve Rawls'un sosyal adalet modeli ile yakından ilişkilidir. Bu çalışmadaki adalet algısı adaletin bireylere değil, kurumlara ilişkin bir erdem olduğu fikri üzerine kuruludur. Rawls kurumsal bir adalet analiz yapması açısından onaylandığı halde, hakları kişilerin refahı için bir ?araç? olarak değil, bir ?amaç? olarak algıladığından dolayı eleştirilmektedir. Bu sebeple, belirli bir takım haklara sahip olmanın tek başına anlamlı olmadığı, aynı zamanda bu hakların kişisel faydaya nasıl dönüştürülebileceğinin de önemli olduğu iddia edilmektedir. Bu çerçevede, yoksulluk `yapabilirlik yoksunluğu' olarak algılanmakta ve emtia sahipliğine dayalı yoksulluk analizlerinin tatmin edici olmadığı söylenmektedir. Örnek olarak, Türkiye'de yoksulluğu azaltmak için temel devlet kurumu olarak örgütlenmiş olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Genel Müdürlüğü seçilmiş ve kurumun yardım programlarının kişilerin yapabilirliklerini zenginleştirerek yoksulluğu azaltmak üzere tasarlanıp tasarlanmadığı sorusu ortaya atılmıştır. Çalışma sonunda (1) kurumun gelire dayalı yoksulluk algısının ihtiyaçlardaki çeşitlilikleri dikkate almadığı, (2) sosyal yardımların yapabilirlikleri geliştirmek üzere değil, kişilere ekonomik verimlilik kazandırmak üzere tasarlandığı ve (3) kurumun işleyiş mantığının yoksulluğu azaltmak üzere değil, onu yönetmek üzerine kurulu olduğu sonuçlarına ulaşılmıştır.