Recent studies indicate that intestinal microbiota (IM) dysbiosis and low grade inflammation are important pathogenic determinants of type 2 diabetes (T2DM), which has increased in epidemic size over the last 20 years. Probiotics have been used in T2DM due to modification of IM and anti-inflammatory effects. This study was designed to determine the effects of Lactobacillus GG in diabetics. This placebo-controlled clinical trial was performed on 34 type 2 diabetic female patients aged 30–60 years. Subjects were randomly assigned to take either probiotic supplement (1x1010 cfu LGG) or placebo for 8 weeks. Fasting blood and stool samples were taken at baseline and after intervention to measure glycemic parameters, lipid profiles, biomarkers of inflammation and investigate gene expression. During the 4th and 8th week of the study, 3 day food records were taken. Statistical analyses were performed by using SPSS 21.0 package. There was no significant difference in energy intake between placebo and probiotic groups during the study (p> 0.05); however body weight, body mass index, percentage of body fat and mass of the probiotic group were significantly decreased (p <0.05). Fasting blood glucose was significantly decreased in both groups (p <0.05), but there was no difference between the groups (p> 0.05). The decrease in % HbA1c was not significant in both groups (p> 0.05). Fructosamine and insulin did not change in the probiotic group. Total cholesterol (TC) and LDL cholesterol levels decreased in both groups, but only decrease in TC was significant in the probiotic group (p <0.05). CRP, ferritin and IL-6 did not change (p> 0.05). In the probiotic group, MUC2 and MUC3A gene expressions increased significantly (p <0.05), while TLR2 expression increased in a similar manner, but this increase was not statistically significant. TLR4 expression levels did not change in the probiotic group (p> 0.05). In conclusion, it was observed that the use of LGG in T2DM resulted in a significant weight loss and a significant increase in MUC2 and MUC3A expression in mucin genes responsible for the protection of intestinal barrier functions.

Yakın geçmişte yapılan çalışmalar disbiyozise uğramış bağırsak mikrobiyotasının (BM) ve düşük dereceli inflamasyonun son 20 yılda salgın boyutta artış gösteren tip 2 diyabetin (T2DM) önemli bir patojenik belirleyicisi olduğunu göstermektedir. Probiyotiklerin BM'nin modifikasyonu ve inflamasyonu baskılayıcı etkileri nedeniyle T2DM'de kullanımı gündeme gelmiştir. Bu çalışma, T2DM'li bireylerde Lactobacillus GG'nin (LGG) etkilerinin araştırılması amacıyla planlandı. Çalışmaya 30-60 yaş arası T2DM'li 34 kadın alındı. Gönüllülere 8 hafta süreyle probiyotik (1x1010 kob LGG) veya plasebo verildi. Çalışmanın başlangıcında ve sonunda alınan açlık kan şekeri ve gaita örneklerinden glisemi ve lipid profili, inflamasyon belirteçleri ve gen ekspresyon düzeyleri bakıldı. Çalışmanın 4. ve 8. haftalarında 3 günlük besin tüketim kayıtları alındı. İstatistiksel değerlendirmeler için SPSS 21.0 paket programı kullanıldı. Çalışma boyunca her iki grupta da enerji alımları arasında anlamlı bir değişiklik olmamakla beraber (p>0.05); vücut ağırlığı, beden kütle indeksi, vücut yağ yüzdesi ve kütlesinde probiyotik grubunda anlamlı düzeyde azalma görüldü (p<0.05). Açlık kan glukozu her iki grupta da anlamlı düzeyde azaldı (p<0.05), ancak gruplar arasında fark yoktu (p>0.05). %HbA1c'deki azalma her iki grupta da anlamlı değildi (p>0.05). Fruktozamin ve insülin probiyotik grubunda değişmedi. Total kolesterol (TK) ve LDL kolesterol düzeyleri her iki grupta azalmakla birlikte probiyotik grubunda yalnızca TK'deki azalma anlamlı idi (p<0.05). CRP, ferritin ve IL-6 değişmedi (p>0.05). Probiyotik grubunda MUC2 ve MUC3A gen ekspresyonlarının anlamlı şekilde arttığı (p<0.05), TLR2 ifadesinin ise benzer şekilde arttığı ancak bu artışın istatistiksel olarak anlamlı olmadığı belirlendi. TLR4 ifade seviyeleri probiyotik grubunda değişim göstermedi (p>0.05). Sonuç olarak, T2DM'lilerde LGG kullanımının anlamlı ağırlık kaybına yol açtığı ve intestinal bariyer fonksiyonlarının korunmasında görevli musin genlerden MUC2 ve MUC3A ekspresyonu üzerinde anlamlı artış sağladığı görülmüştür.