This thesis aims at critically examining the specific place of the ?critical? and ?radical? theories within both the theory of public administration and political theory, particularly in terms of the discursive participatory framework they offer. The fundamental question dealt with is whether or not the power and dependence analyses of these approaches (which are treated as `marginal? in the field) is convincing for an egalitarian, comprehensive and socially transformative democratic governance. Since a discussion of this sort essentially problematizes the reduction of political equality to a proceduralist and abstract philosophical equality, not to commit a similar fallacy of ?apriorism?, the study incorporates the observations on LA-21 Turkey processes as a local governance program, in terms of a concrete contribution to theoretical discussion. In the light of direct observations, interviews and data obtained from secondary resources regarding the participatory practices, the level of organization and current capacity of political representation are inferred to be also decisive on the capacity to participate, owing this decisiveness substantially to the economic and social resources in the real social formation, hence the conditions of production of local knowledge are consequently identified as far from reflecting a democratic environment purified from power relations. Highlighting the risk for the notion of self-governance to gain a hegemonic functionality for bourgeoisie democracy concealing and perpetuating social inequalities, the thesis argues for shifting the inquire for the dominant class, from solely political-administrative sphere to civil society, as well as the maintainable and reproductive conditions and mechanisms of dominance between these two spheres.

Bu tez, ?eleştirel? ve ?radikal? yönetim kuramlarının kamu yönetimi ve siyasal kuram içindeki özgün konumlarını, önerdikleri söylemsel katılım çerçevesi içerisinde eleştirel olarak incelemeyi amaçlamaktadır. Bu paydada ilgilenilen temel sorun, disiplin içerisinde ana akım dışı bilinen bu yaklaşımların ortaya koyduğu güç ve tabiiyet analizlerinin eşitlikçi, kapsayıcı ve toplumsal anlamda dönüştürücü bir demokratik yönetişim için gerçekten yeterli olup olmadığıdır. Bu tip bir tartışma siyasal eşitliğin ?usulcü? ve soyut bir felsefik eşitliğe indirgenmesini sorunsallaştırdığından, benzer bir ?apriorizm?den kaçınmak adına, bir yerel yönetişim programı olarak Türkiye YG-21 süreçleri gözlenerek kuramsal tartışmaya somut katkı olarak dâhil edilmiştir. Katılımcı uygulamalara dair birincil gözlem, mülakat ve ikincil kaynaklardan elde edilen veriler doğrultusunda örgütlülük ve mevcut siyasal temsiliyet kapasitesi ile katılım ilişkisinde birinci unsurların belirleyici olduğu, bu belirlenimin büyük ölçüde gerçek toplumsal bütünlükteki ekonomik ve sosyal kaynaklardan miras alındığı, sonuç olarak yerel bilginin üretim koşullarının kuramsal varsayımların aksine güçten arınmış bir demokratik doğayı yansıtmadığı tespit edilmiştir. Öz-yönetim nosyonunun, burjuva demokrasisi adına toplumsal eşitsizlikleri gizleyen ve sürekli kılan bir hegemonik işlevselliğe indirgenmesi tehlikesine karşı, eleştirel ve radikal bir yönetim kuramının hâkim sınıf arayışının, salt siyasal-yönetsel alandan, sivil toplum, ve bu iki alana özgü tahakkümün süreklilik ve birbirini üretme koşul ve mekanizmalarına yönelmesi gerektiği savunulmaktadır.