Determination of The Families Opinions About Patient SafetyObjective: This study is a cross-sectional study that was planned to determine opinions of families who have 3-6 years childMethod: The Study population was consisted of the 700 parents who attend their children four kindergarden where affiliated Karabağlar County's Directorate of National Education. The 301 parents who was agreed the participant of study, complete form fully and appropriate of the study limitations were included study. Data were collected by socio-demographic form and parent's perception of medical error form. It was evaluated by percentage, Mann-whitney U, Kruskal Wallis, adjusted Mann-Whitney U, Adjusted Bonferroni t-test, t-test and multiple regression analysis.Results: 79.1% of parents who participated study were mother, 17.6 % them were their children hospitalized, 66.04 % hospitalized children was remained in the hospital 1-3 days, and % 9.3 of them were faced with a medical error. The 52.4 % of parents believed that medical error was made by the physician, 40.9 % of them believed that health care Professional must explain the medical error to parents, 35.2% of them believed that parents who faced medical error sue both health worker and health care institutions, 51.5% of them believed that the person who made the medical error should be responsible for it, 56.5 % of them believed that patient have responsibility of the prevention of medical error, 67.4 % of them believed that patients can protect themselves a little bit of medical errors. The 91.7 of parents evaluated case 1 as a medical error, 77.9 % of them evaluated case 1 as severe error and 78.6 of them wanted to learn made medical error their children's doctorIt was detected a medium (R2=0.437) significant interaction (F= 2.540, p= 0.017) between the perception of case 1 as a medical error and variables. It was detected that person who is filling out the form (p = 0.003) and age (p = 0.001) was a significant effect on medical error. It was determined that parents who accept the case 1 as medical error wanted more reporting medical error (p=0.000) and legal action (p=0.000). It was found that increasing parents' perception of seriousness was increased the desire of information (p = 0.029) and reporting (p = 0.024). The 95 % of parents evaluated case 2 as a medical error, 84.6 % of them evaluated case 2 as severe error and 87.8 % of them wanted to learn made medical error their children's doctor. It was detected a medium (R2=0.29) not significant interaction (F= 1.337, p= 0.245) between the perception of case 2 as a medical error and variables. It was determined that parents who accept the case 2 as medical error wanted more reporting medical error (p=0.019) and legal action (p=0.000). It was found that increasing parents' perception of seriousness was increased the desire of information (p = 0.000) and reporting (p = 0.006).Conclusion: It was observed that the majority of the parents has perception that physician was responsible for the medical error, needs to be done explanation of the event to patient and family, and parents who perceived cases as a medical errors were much higher than the desire of information and reporting.Keywords: Medical error, parent perception, parent perception of medical error.

Amaç: Bu çalışma 3-6 yaş çocuğu olan ailelerin tıbbi hata konusundaki görüşlerinin belirlenmesi amacı ile planlanan tanımlayıcı-kesitsel tipte bir araştırmadır.Yöntem: Araştırmanın evrenini 15 Kasım 2011-1 Ocak 2012 tarihleri arasında Karabağlar İlçe Milli eğitim Müdürlüğü'ne bağlı dört anaokulunda eğitim gören 700 çocuğun ebeveyni oluşturmuştur. Araştırmanın sınırlılıklarına uyan, araştırmaya katılmayı kabul eden ve formları eksiksiz dolduran 301 ebeveyn çalışma kapsamına alınmıştır. Veriler sosyo-demografik veri toplama formu ve ebeveyn tıbbi hata algı formu ile toplanmıştır. Veriler yüzdelik hesaplamalar, Mann-whitney U testi, Kruskal Wallis Analizi, Bonferroni düzeltilmiş Mann-Whitney U testi, Bonferroni düzeltilmiş bağımsız gruplarda t testi ve çoklu regresyon analizi ile değerlendirilmiştir.Bulgular: Çalışmaya katılan ebeveynlerin % 79.1'i anne, % 17.6'sinin çocuğu hastaneye yatırılmış, hastaneye yatırılan çocukların % 66.04'ü 1-3 gün yatırılmış ve % 9.3'ü bir tıbbi hata ile karşılaşmıştır. Ebeveynlerin % 52.4'ü tıbbi hatanın en çok hekim tarafından yapıldığını, % 40.9'u sağlık çalışanlarının yapılan hatayı ebeveynlere açıklaması gerektiğini, % 35.2'si tıbbi hataya uğrayanların hem sağlık personelini dava etmesi hem de sağlık kurumunu dava etmesi gerektiğini, % 51.5'i hatayı yapan kişinin sorumlu tutulması gerektiği, % 56.5'i tıbbi hataların önlenmesinde hastaların sorumluluğu olduğunu ve % 67.4'u hastaların kendilerini tıbbi hatadan biraz koruyabileceğini düşünmektedir. Ebeveynlerin % 91.7'si Vaka 1'i tıbbi hata olarak değerlendirmiştir. Tıbbi hata diyen ebeveynlerin % 77.9'u şiddetli/ciddi hata olarak değerlendirmiş ve % 78.6'si tıbbi hata olduğunda çocuğunun doktorundan öğrenmek istediğini belirtmiştir. Vaka 1'i tıbbi hata olarak algılama durumu ile değişkenler arasında orta düzeyde (R2=0.437) anlamlı etkileşim olduğu belirlenmiştir (F= 2.540, p= 0.017). Formu dolduran kişinin kim olduğu (p=0.003) ve yaşının (p=0.001) tıbbi hata algılaması üzerinde anlamlı etkisi olduğu saptanmıştır. Vaka 1'e tıbbi hatadır diyen ebeveynlerin tıbbi hatanın raporlanması (p=0.000) ve hakkında yasal işlem yapılması isteğinin (p=0.000) daha fazla olduğu belirlenmiştir. Ebeveynlerin ciddiyet algısı arttıkça bilgilenme (p=0.029) ve raporlama (p=0.024) isteğinin arttığı saptanmıştır. Ebeveynlerin % 95'i Vaka 2'yi tıbbi hata olarak değerlendirmiştir. Tıbbi hata diyen ebeveynlerin % 84.6'si şiddetli/ciddi hata olarak değerlendirmiş ve % 87.8'i tıbbi hata olduğunda çocuğunun doktorundan öğrenmek istediğini belirtmiştir. Değişkenlerin Vaka 2'yi tıbbi hata olarak algılama durumu ile düşük düzeyde (R2=0.29) anlamlı olmayan bir etkileşimde olduğu belirlenmiştir (F= 1.337, p= 0.245). Vaka 2'yi tıbbi hatadır diyen ebeveynlerin tıbbi hatanın bilgilendirilme (p=0.019) ve raporlanma isteğinin (p=0.000) daha fazla olduğu belirlenmiştir. Ebeveynlerin ciddiyet algısı arttıkça bilgilenme (p=0.000) ve raporlama (p=0.006) isteğinin arttığı saptanmıştır.Sonuç: Ebeveynlerin büyük bölümü tıbbi hatadan hekimin sorumlu olduğunu, hasta ve ailesine açıklama yapılması gerektiği, olayı tıbbi hata olarak algılayan ebeveynlerin bilgilendirilme ve raporlama isteğinin daha fazla olduğu görülmüştür.Anahtar Kelimeler: Tıbbi hata, Ebeveyn algısı, Ebeveynlerin tıbbi hatayı algılamaları.