PHD THESIS / KONYA-2018The present research was conducted to examine the communication skills and self-efficacy levels of the individuals who coachs.The universe of the present research, which was conducted using the descriptive research model, consists of trainers working actively in Turkey, while the sample group consisted of 203 women, and 494 male, the total of 697 trainers. In addition to the personal information form, the General Self-Efficacy Scale developed by Sherer et al. in 1982 and adapted to Turkish by Yıldırım and İlhan in 2010 and Communication Skills Scale developed by Korkut Owen and Bugay based on the Communication Skills Assessment Scale (IBSQ), which had been developed by Korkut (1996), were used to collect data for the present research. The data obtained by the researcher were recorded in the SPSS 22.0 statistical program. Independent samples t test, One Way ANOVA test, Pearson correlation analysis were used to obtain statistical findings in the research.According to the findings, trainers, who participated in the present research, have higher self-efficacy score averages than their communication skills subscales averages. There was no statistically significant difference between the general self-efficacy and communication skills sub-dimensions of male and female trainers working in team and individual branches.There was no statistically significant difference between male trainers' self-efficacy scores in terms of age variable, but statistically significant differences were found in the scores of self-expression and communication from the subscales of communication skills. While there was significant no difference in general self-efficacy scale scores of female trainers in terms of age, there was not a significant difference only in the scores of willingness to communicate among communication skills subscales.While there was a statistical difference in communication principles and basic skills sub-dimensions of communication skills sub-dimensions of male trainers, who participated in the present research, no differences were found in other sub-dimensions in terms of educational background. While there was no statistical difference in the communication skills sub-dimensions of women trainers in terms of educational background, there was a significant difference in general self-efficacy scores.Statistically significant differences were found in the general self-efficacy scores of male and female trainers in terms of training experience. In the communication skills sub-dimension, it is found that there is a difference in the male trainers' self-expression subscale, while among female coaches this difference is only in the sub-dimension of willingness to communicate. While there were significant differences in male participants' general self-efficacy and willingness to communicate in terms of training position, there were significant differences in the self-expression, effective listening, nonverbal communication and willingness to communicate sub-dimensions among female trainers in terms of training position.Consequently, there is a direct relationship between the self-efficacy and communication skills of trainers, who participated in the present research. In other words, as the proficiency of male and female trainers in their jobs increases, communication skills also increase.Keywords: Trainer, Communication skills, Self-efficacy.

Bu araştırma antrenörlük yapan bireylerin iletişim becerileri ile öz yeterlilik düzeylerinin incelenmesi amacıyla yapılmıştır. Betimsel araştırma modeli kullanarak yapılan bu çalışmanın evrenini Türkiye'de faal olarak çalışan antrenörler oluştururken, örneklem grubunu ise gönüllülük esasına dayalı olarak 203 kadın 494 erkek olmak üzere toplam 697 antrenör oluşturmuştur.Araştırma verilerinin elde edilmesinde kişisel bilgi formunun yanında, 1982 yılında Sherer ve arkadaşları tarafından geliştirilmiştir ve 2010 yılında Yıldırım ve İlhan tarafından Türkçeye uyarlanan Genel Öz Yeterlilik ölçeği ile, daha önce Korkut (1996) tarafından geliştirilen İletişim Becerileri Değerlendirme Ölçeği (İBDÖ) temel alınarak 2014 yılında Korkut Owen ve Bugay tarafından geliştirilmiştir İletişim Becerileri Ölçeği kullanılmıştır. Araştırmacı tarafından elde edilen veriler SPSS 22.0 istatistik programına kaydedilmiştir. Araştırmada istatistiksel sonuçlara ulaşabilmek için Independent Samples t testi, One Way ANOVA testi, Person korelasyon analizleri kullanılmıştır. Çalışmaya katılan antrenörlerin öz yeterlilik puan ortalamalarının, iletişim becerileri alt boyutları ortalamalarından daha yüksek olduğu sonucuna varılmıştır. Takım ve ferdi branşlarda görev yapan erkek ve kadın antrenörlerin genel öz yeterlilik ile iletişim becerileri alt boyutları arasında istatistiksel açıdan anlamlı bir farklılığa rastlanmamıştır. Erkek antrenörlerin yaş değişkenleri ile öz yeterlilik puanları arasında istatistiksel açıdan anlamlı bir farklılık bulunmaz iken iletişim becerilerinin alt boyutlarından olan kendini ifade etme ve iletişim kurmaya yönelik puanlarında istatistiksel açıdan anlamlı farklılıklara rastlanmıştır. Kadın antrenörlerin yaş değişkeni ile genel öz yeterlilik ölçeği değerlerinde bir farklılığa rastlanmaz iken iletişim becerileri alt boyutunda ise sadece iletişim kurmaya isteklilik puan değerleri arasında anlamlı bir farklılık bulunmamıştır. Araştırmaya katılan erkek antrenörlerin eğitim durumları ile iletişim becerileri alt boyutlarından olan iletişim ilkeleri ve temel beceriler alt boyutlarında istatistiksel farklılık bulunurken diğer alt boyutlarda herhangi bir farklılığa rastlanmamıştır. Kadın antrenörlerin eğitim durumları ile iletişim becerileri alt boyutlarında ise istatistiksel bir farklılık bulunmaz iken genel öz yeterlilik puanlarında anlamlı farklılığa rastlanmıştır.Kadın ve erkek antrenörlerin antrenörlük tecrübeleri ile genel öz yeterlilik puanları arasında istatistiksel açıdan anlamlı farklılıklar bulunmuştur. İletişim becerileri alt boyutunda ise erkek antrenörlerin kendini ifade etme alt ölçeğinde farklılık varken kadın antrenörlerde ise bu farklılığın sadece iletişim kurmaya isteklilik alt boyutunda olduğu tespit edilmiştir.Araştırmaya katılan erkek antrenörlerin antrenörlük kademeleri değişkeni ile genel öz yeterlilik ve iletişim kurmaya yönelik alt boyutunda anlamlı farklılığa rastlanırken, kadın antrenörlerin antrenörlük kademeleri ile kendini ifade etme, etkin dinleme sözel olmayan iletişim ve iletişim kurmaya isteklilik alt boyutunda anlamlı farklılıklara rastlanmıştır.Sonuç olarak araştırmaya katılan antrenörlerin öz yeterlilikleri ile iletişim becerileri arasında bir paralellikten söz edilebilir. Başka bir ifade ile erkek ve kadın antrenörlerin işlerinde olan yeterlilikleri arttıkça iletişim becerilerinin de arttığından söz edilebilir.Anahtar Kelimeler: Antrenör, İletişim becerileri, Öz yeterlilik.