The objectives of this in vitro study were to compare the short-term and long-term fluoride release from two polyacid-modified resin composites Dyract AP and F2000, two resin composites SureFil and Solitaire and a conventional glass ionomer cement ChemFlex and to evaluate the capacity of these materials to be recharged with fluoride after exposure to NaF solution. The fluoride uptake by enamel from these five fluoride releasing materials was also determined. In the first study, the fluoride released from the specimens prepared from the materials were measured at 1st, 2nd, 3rd, 7th, 15th, 30th, 60th and 90th days. The measeurements were carried out using a combined fluoride ion- selective electrode connected to an ion analyzer. The differences between the amounts of fluoride released from the materials were analysed using a Tukey HSD test. The differences between the daily measurements were analysed using Repeated Measure ANOVA. All the materials tested released fluoride for the first week, but there was a variation among the amounts of fluoride released from the materials. Especially ChemFlex have released significantly higher levels of fluoride (p<0.001) when compared to the other four materials. After 7th day, all of the materials continued releasing different amounts of fluoride except Solitaire. The levels of fluoride released from the materials have decreased slowly at each measurement day. In the second study, the specimens were exposed to NaF solution at weekly intervals for one month. The fluoride release after refluoridation was measured at days 91st, 92nd, 93rd, 97th, 105th and 120th, using the same method. The differences between the amounts of fluoride released from the materials were analysed using a Tukey HSD test. The differences between the daily measurements were analysed using Repeated Measure ANOVA. The fluoride released from the materials have increased significantly after refluoridation applications (p<0.001). The results indicated that all of the fluoride relasing materials included in this study are rechargeable. In the third study, the concentration of fluoride in enamel adjacent to the restorations constructed by using these fluoride releasing materials was compared to the values obtained from the control halves of the same teeth. Asit etch biopsy technique was carried out to determine the enamel fluoride concentrations. The comparisons between the control and experimental groups were made using Repeated Measure ANOVA. The amounts of fluoride in enamel adjacent to the materials ChemFlex, F2000 and SureFil were increased significantly in the first acid etch biopsy samples (p<0.05). In the second acid etch biopsy samples, a significant increase was observed from the materials ChemFlex and F2000 (p<0.05). These two materials also released the highest amounts of fluoride in the majority of the study. ChemFlex was determined as the material releasing the highest levels of fluoride and showing the highest enamel fluoride uptake. It is concluded that, the materials included in the three in vitro studies can be accepted as rechargeable slow fluoride releasing systems in the mouth. It is believed that subsequent topical fluoride applications can enhance their preventive measures.

Bu in vitro çalışmada, iki poliasit-modifiye kompozit reçine materyali olan Dyract AP ve F2000, iki kompozit reçine materyali olan SureFil ve Solitaire ile geleneksel bir cam iyonomer siman olan ChemFlex materyallerinin kısa-dönem ve uzun-dönem fluorid salınımlarının karşılaştırılması ve NaF solüsyonu uygulanması sonucunda fluoridle yeniden yüklenebilme kapasitelerinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Bunun yanında, diş minesinin bu materyallerden fluorid alınımının saptanması hedeflenmiştir. Birinci çalışmada, materyallerden hazırlanan örneklerden salınan fluorid düzeyleri 1., 2., 3., 7., 15., 30., 60. ve 90. günlerde ölçülmüştür. Ölçümler, bir iyon analizörüne bağlı bulunan kombine bir fluorid elektrodu ile yürütülmüştür. Materyallerden salınan fluorid miktarlarının karşılaştırılmasında Tukey HSD testinden, fluorid düzeylerinin günler arasında yapılan karşılaştırılmasında eşlendirilmiş diziler için ANOVA testinden yararlanılmıştır. Çalışma kapsamına alınan tüm materyallerin birinci hafta yapılan ölçümlerde fluorid salınımını gerçekleştirdiği, bunun yanında salınan fluorid düzeyleri arasında farklılıklar bulunduğu saptanmıştır. Özellikle ChemFlex materyalinin diğer dört materyal ile karşılaştırıldığında anlamlı düzeyde daha yüksek fluorid salınımı yaptığı görülmüştür (p<0.001). 7. günden sonra 90. ölçüm gününe kadar Solitaire materyali dışındaki tüm materyallerin farklı düzeylerde fluorid salınımını sürdürdüğü, birbirini izleyen ölçüm günlerinde materyallerden salınan fluorid düzeylerinin azaldığı belirlenmiştir. İkinci çalışmada materyallerden hazırlanan ve 90 gün boyunca fluorid salınımı yapan örnekler NaF solüsyonunda bekletilmiş ve bu uygulama bir ay süresince haftada bir kez olacak şekilde dört kez yinelenmiştir. Yeniden fluoridle yüklenmeden sonra materyallerden salınan fluorid 91., 92., 93., 97., 105. ve 120. günlerde birinci çalışmada kullanılan yöntem ile ölçülmüştür. Materyallerden salınan fluorid miktarlarının karşılaştırılmasında Tukey HSD testinden, fluorid düzeylerinin günler arasında yapılan karşılaştırılmasında eşlendirilmiş diziler için ANOVA testinden yararlanılmıştır. Yeniden fluoridle yükleme uygulamalarından sonra materyallerin fluorid salınım düzeylerinde anlamlı bir yükselme olduğu görülmüştür (p<0.001). Çalışmanın sonuçları çalışma kapsamına alınan ve fluorid salınımı yapan tüm materyallerin fluoridle yeniden yüklenebilir olduğunu göstermiştir. Üçüncü çalışmada, fluorid salınımı yapan bu beş dolgu materyali ile yapılan restorasyonların bitişiğindeki diş minesinin fluorid konsantrasyonu, kontrol grubunu oluşturan dişlerin herhangi bir uygulama yapılmamış diğer yarılarından belirlenen fluorid konsantrasyon değerleri ile karşılaştırılmış ve diş minesinin bu dolgu materyallerinden fluorid alınım düzeyi belirlenmeye çalışılmıştır. Minenin fluorid konsantrasyonlarının belirlenmesinde asit biyopsisi yönteminden yararlanılmıştır. Asit biyopsileri birbirini izleyen 30 sn.'lik iki uygulama ile elde edilmiştir. ChemFlex, SureFil ve F2000 materyalleri uygulanan deney grubundaki dişlerde, birinci aşama asit biyopsisi örneklerinde minenin fluorid konsantrasyonunda anlamlı bir artış olduğu saptanmıştır (p<0.05). İkinci aşama asit biyopsisi örneklerinde ise ChemFlex ve F2000 materyalleri uygulanan deney grubundaki dişlerde minenin fluorid konsantrasyonunda anlamlı bir artış olduğu görülmüştür (p<0.05). Bu iki materyalin çalışmanın genelinde de en yüksek düzeyde fluorid salınımını gerçekleştirdiği belirlenmiştir. ChemFlex'in en yüksek düzeyde fluorid salınımını ve minede en yüksek düzeyde fluorid alınımını sağlayan materyal olduğu görülmüştür. Sonuç olarak, çalışmada incelenen materyallerin ağızda yavaş fluorid salınımı yapabilen ve yeniden fluoridle yüklenebilen sistemler olarak düşünülebileceği kanısına varılmıştır. Yinelenen yüzeyel fluorid uygulamaları ile bu materyallerin diş çürüğünü önleyici özelliklerinin artırılabileceğine inanılmaktadır.