The most striking period of the reforms and westernization efforts that Ottomans attempted in the XIXth century is Tanzimat reform era. With Tanzimat, during the last stages of the Ottomans, Madrasas were left alone and deprived of govermental supports and aids. Despite reformist activities, this included only İstanbul madrasas. Reformists activities, with Tanzimat, accelerated for the first time. Reformists activities became individually centralized, and so they faded when the individual didn't exist any more. Therefore, reformist activities were thought to get formally recognized. Those in education having started during the reign of Abdülhamid field improved in the XXth century.The Constitutional Monarchy II. , which was the last era of Ottomans is the turning point of madrasa-reforms. Madrasa refinement acts during the Constitutional Monarchy are the most elaborate and radical attempts to adjust these institutions to the conditions and concepts of the time. The former of these attempts is publishing of Medâris-i İlmiye Regulation and the latter is Konya Islah-ı Madrasas Regulation. Prior to these reform acts, Islah-ı Madrasas Regulation was published in 1909.Islah-ı Madrasas is an idea that was previously scheduled and materialized by 3 siblings. Konya Islah-ı Madrasas ıslamic madrasa, which was founded with the support of scholars, bureaucrats and public, contributed greatly to modernization of the madrasas. Madrasas aren't completely independent educational institutions from the govermental rule, social life and economic structure. It is essential to conceive political and social structure of the period in order to understand and evaluate Islah-ı Medâris, which was formed instead of Pasha department, the first samples of Tekke and Madrasa. Islah-ı Madrasas including high school and university periods is a Project whose aim was to train qualified and efficient religious men.

Osmanlı Devleti'nin XIX. yüzyılda giriştiği reform ve batılılaşma çabalarının en belirgin olduğu dönem Tanzimat dönemidir. Osmanlı Devletinin son dönemlerinde medreseler, Tanzimat'la beraber kendi haline terk edilerek devlet yardım ve desteğinden mahrum kalmıştır. Reform hareketleri daha çok İstanbul medreselerini kapsamıştır. İlk defa Tanzimat'la birlikte reform hareketleri bir ivme kazanmıştır. Reform hareketleri kişi odaklı olmuş, görevli şahıs gidince reform hareketleri de bitmiştir. II. Abdülhamit dönemindeki eğitimde reform hareketleri daha etkili ve kalıcı olmuştur. Osmanlı Devleti'nin son devri olan II. meşrutiyet dönemi medreselerin ıslahı için bir dönüm noktasıdır. II. Meşrutiyet döneminde yapılmaya çalışılan medrese ıslah faaliyetleri, bu kurumları zamanın gelişen şartlarına ve eğitim anlayışlarına uygun hale getirmek için ortaya konan en kapsamlı ve en köklü girişimlerdir. Bu girişimlerden ilki Medâris-i İlmiye Nizamnâmesi'nin yayınlanması diğeri ise Islah-ı Medâris Nizamnâmesi'nin yayınlanmasıdır. Bu reform çalışmalarından önce Konya'da 1909 yılında Islah-ı Medâris Nizamnâmesi yayınlanmıştır. Islah-ı Medâris Konya'da üç kardeş tarafından daha önce tasarlanmış ve harekete geçilen bir fikirdir. Âlim, bürokrat ve halkın desteğiyle kurduğu ` Konya Islah-ı Medâris-i İslamiye Medresesi` ile medreselerin modernleşme sürecine büyük katkıda bulunulmuştur. Islah-ı Medâris, Konyalı âlimler, sûfiler, esnaf tarafından kurulan bir vakıf bünyesinde kurulmuştur. Islah sadece bir medrese değil aynı zamanda tekke işlevi de görmüştür. Konya'daki ilk yenilikçi eğitim kurumlarından olan Paşa Dairesi'nin yerine yapılmıştır. Bu medrese geleneksel eğitim kurumu ile modern eğitim sisteminin kaynaştığı yeni bir eğitim projesidir. Islah-ı Medâris-i İslamiye'yi anlamak ve değerlendirmek için dönemin siyasi ve sosyal yapısını iyi bilmek gerekir. Bu kurum lise ve üniversite düzeyinde eğitim yapmayı amaçlamıştır. Islah-ı Medâris Konya'da kaliteli ve nitelikli insan yetiştirmek amacıyla açılan en önemli eğitim kurumudur.