The physical scale of material and energy throughput of human activity continues to threaten the critical natural boundaries of the ecosystem. Energy efficiency and decarbonization efforts are not alone sufficient to counterbalance the impacts of fast-growing demand due to population and economic growth. Further, efficiency improvements often come with rebound effects that offset achievements. In order to carry the human activities within safe boundaries, a limit to total throughput could be targeted. We need to increase human well-being without increasing energy consumption to the ecologically dangerous levels. This could partly be possible by technological efficiency improvements and conservation. On the other hand, it could also be achieved by re-distributing the total available energy resources in the society. In our study, we attempt to develop an approach for measuring a benchmark which may be used to identify excessive uses of energy that do not lead to significant increases in well-being. We call this the `fair energy use level`, for the reason that it also refers to energy justice. We investigate decoupling between energy consumption and some quality of life indicators at the country level via cross-sectional analysis. Different from previous studies, we use residential energy consumption instead of primary energy consumption as it tends to mask the true responsibility of a country. In order for a fair comparison of countries' energy-wellbeing performances, we corrected energy consumption data for climatic differences and excluded energy-rich countries and biomass dependent countries to control for resource endowment and energy quality. Using the `knee` (maximum curvature) of the function we were able to compute the point after which well-being improvements are negligible. We find approximate levels of per capita energy consumption which could be considered as a boundary for `fair use` under certain conditions.

İnsan kaynaklı enerji ve madde akışı hacmi ekosistemin kritik sınırlarını zorlamaya devam etmektedir. Enerji verimliliği ve dekarbonizasyon çabalarının, nüfus ve ekonomideki büyümeyle artan çevresel etkileri dengelemekte tek başına yetersiz kaldığı görülmektedir. Enerji verimliliğini artırması beklenen yeni gelişmeler, kazanımlarının yanında gelen geri-tepme (sekme) etkisi nedeniyle azaltım hedeflerine ulaşmada yeterince etkili olamamaktadır. Bu nedenle insan aktivitelerini güvenli ekosistem sınırlarının içinde devam ettirebilmek için, toplam kümülatif enerji akış hacmi için bir sınırlamaya gidilmesi gereği ortaya çıkıyor. Bu doğrultuda yapılması gereken refahı artırırken enerji kullanımını ekolojik olarak güvenli seviyelerde tutabilmek. Bu, enerji verimliliği ve tasarrufu ile yapılabileceği gibi, mevcut kaynakların yeniden adil dağıtımı ile de yapılabilir. Çalışmanın asıl amacı, bize bu adil olmayan kullanım seviyeleri konusunda fikir verebilecek referans noktaları bulabilmek. Bu referans seviyesi enerjide `adil kullanım seviyesi` olarak isimlendirmeyi tercih edildi. Ülkelerarası kesitsel bir çalışmayla, enerji kullanımı ve ülke refahını temsil eden bazı hayat kalitesi indikatörleri arasındaki ilişki analiz edildi. Hayat kalitesi artışı ile ilişkilendirilemeyecek enerji kullanım seviyelerinin, ilişkiyi en iyi modelleyen eğri üzerinde sistematik olarak tespit edilebilmesi için maksimum eğrilik denklemi kullanımı önerildi. Literatürdeki diğer çalışmalardan farklı olarak toplam enerji kullanımı yerine hane enerji tüketimi değerleri kullanıldı. Ayrıca bu ilişkiyi daha sağlıklı analiz edebilmek için veriler iklim etkisinden soyutlandı ve enerji ihracatçısı ülkelerin ve geleneksel biyoyakıtlara bağımlı ülkelerin verileri dışarıda bırakıldı. Çalışma sonunda, belirli iklim, kaynak zenginliği ve mevcut teknoloji gibi koşullar altında yaklaşık olarak adil kullanım seviyesi olarak öne sürülebilecek bir enerji kullanım değer aralığı belirlendi.