The art is a field on which discussions about its definition, value and the other characteristics are produced and reproduced continuously. When taken as a modern phenomenon and construction, it is possible to claim that a narrative on art emerge to provide a common understanding attainable and usable by people. This study will focus on the individuals who see or tend to see themselves as artists and on their everyday experiences which are linked to the process of their artistic productions and imaginations. It mainly brings into focus on how an `artist` relate oneself to the narration of artistry in his/her imaginations. The study is performed by doing observations on daily life experiences and performances of a few amateur authors who believe that they have not proved themselves yet in any means of artistic sense and using in depth interviews conducted with them. By means of consisting of the researcher's own experience it has the characteristics of auto-ethnography as well. In conclusion, the study reveals that narration on modern artistry and amateur authors' everyday experiences and imaginations combine together in the process of creativity and have a significant place in those people's life as a power that is desired to be sustained. The experiences and imaginations which find either weak or powerful correspondences in narration on modern artistry are seen to form a range of mental, physical and social practices tending to establish confidence about having the creativity as a power or possibility for summoning it. In this study, the relevant practices are discussed as a kind of creativity politics that are followed in everyday lives.

Sanat, tanımı, kapsamı, değeri ve bunlara benzer pek çok özelliğiyle ilgili tartışmaların; tanımlama, sınırlama ve ölçme girişimlerinin biteviye sürdürüldüğü bir alan olmuştur. Modern bir fenomen, bir inşa olarak bakıldığında sanatın ve ona bağlı olarak sanatçının geniş kesimlerce kavranmasının bir biçimi olarak yaygın görüşlerden oluşan ve aynı zamanda bunları oluşturan bir anlatının ortaya çıktığını iddia etmek mümkündür. Bu araştırmada kendisini bir sanatçı olarak gören, görmek isteyen bireyler ve onların sanatsal üretim süreçlerine bağlanan gündelik deneyimleri ve tahayyülleri konu edilmiştir. Bir sanatçı, sanatçı adayı olan ya da sanatla ilgili kendi özgün pozisyonlarını edinmiş ve dolayısıyla sanata göre konumlanışları oldukça belirsiz bu üreticilerin, kendi tahayyüllerinde modern sanatçı anlatısıyla kurdukları ilişki araştırmanın ortaya çıkarmayı umduğu ilk bağlantı olmuştur. Araştırma, henüz sanatsal bağlamda kendini ispatlamamış olduğuna inanan az sayıda `amatör yazar` ile nitel araştırma teknikleri kullanılarak yürütülmüştür. Araştırmacının kendi deneyimi ve öznel ifadelerinin de dikkate alındığı ve metne dahil olduğu çalışmanın otoetnografik özellikler taşıdığı da söylenebilir. Amatör yazarların gündelik deneyim ve tahayyülleri ile modern sanatçı anlatısının da dahil olduğu dinamik, bu insanların hayatında `yaratıcılık`ın sahip olunması ve sürdürülmesi arzulanan bir güç olarak önemli bir yer tuttuğunu göstermiştir. Modern sanatçı anlatısının da zayıf ya da güçlü bir çeşit referans noktası olarak yerini bulduğu deneyim ve tahayyüller, en azından yaratıcılık gücüne sahip olunduğuna ya da olunabileceğine dair bir inancın yenilenmesini merkezine alan zihinsel, bedensel ve toplumsal bir dizi pratiği içeriyor gibi görünmektedir. Söz konusu pratikler, çalışmada gündelik hayatta izlenen bir tür yaratıcılık siyaseti olarak ele alınmıştır.